BEN BİR HAMALIM
Ben bir hamalım
Sabahın köründe
şehrin uykusunu ben uyandırırım
Sırtımdaki yük düzenin ağırlığıdır
Güneş doğmadan un çuvallarını ekmeğe deviren benim
Omuzlarımda yükselen binalar
terimle dikilir
Ama tapusunda adım yok
Asansörlerinde izim yok
Manzarasında yerim yok
Yüzümde bin yıllık acı,
alnımda en eskisinden onur
Gözümde isyanın gülüşü
göğsümde insanlık ateşi
Yüreğimde cesaretin suyu akar
Düşmeyen omuzlarım
Yorulmayan bileklerim
Bitmeyen emeklerim var
Bereketli sofram da
Sıcak somunum
Acı soğanım
Bir de,
Sevdalı başım
çocuksu telaşım var
Yorgun umutlarla yatar
Her sabah aynı yükle kalkarım.
Ben bir hamalım
Günü geldiğinde dünyayı küfede değil kalemimin ucunda taşırım…
Erdal Karadağ
26 Mayıs 2015
Kayıt Tarihi : 12.04.2026 16:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
