Seslensem…
duyar mısın içimdeki yankıyı,
Kelimeler yetmiyor bazen,
suskunluk daha çok konuşuyor sanki…
Bir cümle kuruyorum içimden,
yarısında kırılıyor,
Devamını getiremiyorum,
çünkü kalbim… benden önce yoruluyor.
Bir yer var, hissediyorum,
İnsan kendini eksiksiz anlatabildiği,
Ne göz saklanır orada,
ne de ses titrer…
Ben kapısına kadar geldim o yerin,
Elim uzandı… ama dokunamadım,
Çünkü her defasında
içimde bir şey sustu,
ben anlatamadım…
Bazen düşünüyorum,
Acaba ben mi geç kaldım kendime,
Yoksa içimdeki o derin boşluk,
hiç dolmayacak diye mi…
Eğer bir gün gerçekten konuşursam,
Bil ki o gün
sessizliğim bitecek…
Ve belki ilk defa
ben…
kendimi duyacağım.
Kayıt Tarihi : 30.03.2026 21:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!