Adı yoktu Şiiri - Hakan Dağlı 2

Geç kalan akşamları sevdim ben,
Kimsenin kalmadığı saatleri…
Orda dokundum hayal yüzlere,
Adı yoktu hiçbirinin, belkide…

Bir ses kaldı kulağımda yarım,
Bir el değdi sanki avuçlarıma,
Tutamadım… kaydı içimden,
Kaldım yine kendi halimde…

Ben en çok olmayanları sevdim,
Gelmeden gidenleri…
Bir düş gibi dokundum hepsine,
Uyandım… yoktu hiçbiri…

Ben en çok yarım kalan aşkları sevdim,
Adını bile bilmeden…
Bir ömür verdim belki hayallerime,
Ama kimdiler… hatırlamam bilmem…

Bir çift göz vardı deniz gibi,
Ama kıyısı yoktu… ulaşamadığım,
Bir gülüş düştü içime sessiz,
Tutamadım… yine saramadım…

Ne bir fotoğraf kaldı elimde,
Ne bir hatıra, ne bir iz…
Sanki ben yaşamamışım gibi,
Hepsi içimde gizli bir sır…

Belki bendim eksik olan,
Belki de hepsi bendendi…
Sevdim sandığım ne varsa,
Aslında yalnızlığımın sesiydi…

Ben en çok olmayanları sevdim,
Hiç bana ait olmayanları…
Bir ömür bekledim gelmeyecekleri,
Ve sevdim… hiç var olmayanları…