Bekir Karaçam Şiirleri - Şair Bekir Karaçam

Kimisinin bahtı kara,
Kimisinin bağrı yara,
Kimi güler ara ara,
Kimi ağlar bencileyin.

Kimi gezer taşlı yolda,

Sen bendeki seni anlayabilsen,
Koşarak gelirdin bendeki sana.
Kalbinin sesini dinleyebilsen;
Coşarak gelirdin bendeki sana.

Muhabbet ekerek şen gönüllere,

Ben sana ne yaptım dargın gibisin,
Hastalık bahane kırgın gibisin,
Başka sevgiliye vurgun gibisin,
Gel ağlatma beni ne olur canım.

Stem ettin bana neler anlattın ,

Has bahçede gonca güller açarken,
Beni bana düşman ettin sevdiğim.
Kendi alemimde yaşar dururken;
Doğduğuma pişman ettin sevdiğim.

İlk baharda elime gül kondurdun,

Gönül pınarımın mor menekşesi,
Beni benden aldın yamandır halım.
Sevdalı gönlümün gülü neşesi;
Seni benden aldın yamandır halım.

Aylardır hasretim sohbetine ben,

Çektiğim çileler yetmez mi gayri,
Yıllardır sılamdan kalmışım ayrı,
Pembedir yanağı yufkadır bağrı,
Beni de götürün yarime doğru.

Çektiğim çileler yetti canıma,

Senin için yanıp duran yüreğim,
Yalnız kendi değil beni de yakar.
Seni sevmek idi bir tek dileğim;
Yalnız kendi değil beni de yakar.

Ne yapsam neylesem çilem dolmuyor,

Esti gönül fırtınası, savurdu her tarafı,
Kapıldın yellere sen, seni kaybettin seni.
Bir şeyin kıymetini, bilir onun sarrafı;
Kıymetim bilmedin sen, beni kaybettin beni.

Göçtü bizim kervanımız eşeknen deveyinen,

Yine bahar geldi güllü çiçekli,
Lalesi sümbülü açtı ha açtı.
Sinem yaralıdır, başım çok dertli,
İşte dert kervanım geçti ha geçti.

Izdırap yükünü aldım arkama,

Bakışına kurban olduğum güzel,
Gözlerin öldürdü yâr beni beni.
Yanağında güller gördüğüm güzel;
Sözlerin öldürdü yâr beni beni.

Goncadır zülüfün kalemdir kaşın,