Başladığın Menzil Şiiri - Kasım Kobakçı

Çözülür ebedi umman, pınarlar da kurur elbet,
Derviş tavrıyla durulmalı, bu sonsuz hiçlikte,
Yürü ey yolcu, erenler gezer bizim buralarda,
Alperen yetişmeli, ilim irfan ocağında.
*
Vakit gelecek şuradan, atılıp gitmeli enginliğe,
Yaradan kuvvet ulaştıra, bir garibim şu mevkide,
Ulaşmalı o hazineye, serilmeli halılar zemine,
Misafir olup, gönlümce eğleşmeli bu hiçlikte.
*
Yoklamalı nefsi, serin suda arınmalı,
Alt etmeli zalimi, devirmeli asi kibri,
Neticesini sezip, hep var olanda durmalı,
Derviş tavrıyla, görüp bellemeli enginleri.
*
Divane seyyahım, bilirler benim namımı,
Ayrılığın ıstırabına, Asla şefkat göstermem,
İşte bak şimdi, şudur derununa nasihatim,
Edinmeli ulaşıp, pay etmeli o hazineyi.
*
Durulmalı tüm yankılar, silinmeli ufuklar,
Bilge edasıyla, seyr edilmeli zamansızlıklar,
Menkıbesiyle alimin, yetişir bu dergahta alimler,
Hikmet damıtılmalı, ruhumun mana potasında.
*
Okyanusa akmalı zerre, erimeli benlik,
Deryaya kavuşmalı, damladan soyunarak,
Varınca deryaya, anılır elbet damla,
Yitirilmeli kimlik, yokluğa inanarak.
*
Anımsansın mesajım, duyulsun kelamım,
Geçici görüntülere, sakın ha kapılma,
En nihayetinde çekilir kaynak, aslına koşar her nesne,
Varılmalı elbet köküne, başladığın o menzile.