Bakma nasır tutmuş ellerime,
Bu yaralar geçimden değil,
Sana dokunma hayalinden kaldı.
Her çizgisinde sen varsın,
Her sertliğinde bir özlem büyür durur içimde.
Oyy...
Benim yaralı yüreğim,
Ana'dan, baba'dan yoksun yüreğim,
rüzgârın önüne düşmüş kuru yaprak gibi
savrula savrula yorulan yüreğim...
Bir türkü büyür yüreğimde sessiz
Ahmet Kaya söyler dertlere ensiz
Her nota bir yara her sözü derin
Hasreti sinemde saplar nedensiz
Ağlarım ay ışık dolmaz geceme
Koca dünyanın gürültüsünde,
kalabalıkların ortasında bile çöker bir sessizlik.
Yollara düşersin…
Elinde bir bilet, omzunda bir çanta, içindeki boşlukla yürürsün.
Kimse bilmez, yüzündeki rüzgârın bile yalnızlığını okşadığını.
Çiçeğin güneşi özlediği gibi
özlüyorum seni.
Toprağın çatlayıp yağmura dua ettiği yerden
sesleniyorum adına,
adını anınca göğsümde bir kuş ürküyor,
Yüzünde nur akar mübarek insan
Ne güzel adamdır Orhan karaman
Sevgi dolu kalbi bu yüce insan
Ne güzel insandır Orhan karaman
Hor görmez kimseyi eğilmez başı
O sen mıydın,
gecenin en sessiz yerinde
adımı usulca çağıran rüzgâr?
O sen mıydın.Leyla
Bir anlığına gökyüzü çöktü içime,
ay eğildi omzuma,
Cancağzım…
Benim dünyam sensin,
Haritalar çizmedim başka yerlere
Yol sormadım umutlara
Çünkü sen vardın
Bir adım ötemde değil
Leyla'yla aramıza gurbet girdi,
Ben sılada kaldım, o gurbet ellerde…
Günler, aylar sel olup aktı gitti,
Ardından geçti bir ömür — otuz beş yıl.
Sevdaya düşürdü bahar yolları
Gönülde köz oldu aşkın kolları
Hicrana direndi garip bir kuldu
Çaresiz vuruldu öldü Kâhta'lı
Her gece yıldızla dertleşir oldu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!