İçimde Ki Mezar Şiiri - Baki Ortak

Hani bazı acılar vardır…
Adını koyamaz insan.
Birine anlatsa eksik kalır,
susarsa içine çöker ağır ağır.
Kalabalıkların içinde gülümser de
kimse bilmez içinin kıyamet yeri olduğunu.

İyiyim” der mesela…
En kolay yalandır bu dünyada.
Dilin söyler ama
gözlerin başka bir şey anlatır.
Bir çayın dumanında kaybolur bazen kederi,
bazen bir şarkının en yaralı yerinde
kendi kalbini duyar insan.

Gece olunca değişir her şey.
Gündüzün güçlü duran omuzları
karanlıkta çöker sessizce.
Başını yastığa koyduğu an
susmuş bütün cümleler geri gelir.
Unutmaya çalıştığı ne varsa
tek tek oturur yüreğinin baş köşesine.

Gözlerimde kaldı hüzün izlerin
Yüreğime aktı derin sızların
Geceyle dertleşir suskun sözlerin
Kalbimde kapanmaz yara gibisin

Kimsenin bilmediği yaralar vardır.
Ne bir doktor anlar
ne dost teselli eder.
Çünkü bazı eksikler
ölüm gibi değildir;
yaşarken insanın içinde büyür.

Bir annenin sesi mesela…
Artık duyulmuyorsa
dünya ne kadar kalabalık olsa da
insan kendini yetim hisseder.

Bir dostun gidişi vardır,
arkasından el sallayamazsın bile.
Çünkü bazı vedalar
ansızın olur.
İnsan sonra yıllarca
“Keşke biraz daha konuşsaydım” diye
kendini yiyip bitirir.

Ve özlemek…
Ah o özlemek yok mu…
İnsanı en çok sessizlikte vurur.
Bir sokaktan geçerken,
tanıdık bir koku duyarken,
eski bir türkü çalarken…
Ansızın boğazında düğümlenir geçmiş.

Hasretin düş oldu yanan geceme
Dert oldun gönlümün her hecesine
Bir umut bıraktım solan sesine
Sensizlik içimde çile gibisin

Kimse görmez ama
bazı insanlar her gece
hatıralarla savaşır.
Uykuya değil,
yokluğa yenilir.

Bazı fotoğraflar vardır
bakmaya cesaret edemezsin.
Bazı isimler vardır
duyunca kalbin titrer.
Ve bazı insanlar vardır…
Artık hayatında değildir ama
yüreğinin tam ortasında yaşamaya devam eder.

İnsan zamanla alışmıyor aslında,
yalnızca acısıyla yaşamayı öğreniyor.
Yarasını saklamayı,
kalabalıkta gülmeyi,
içinden ağlarken bile
dimdik yürümeyi öğreniyor.

Bir bakıyorsun yıllar geçmiş…
Saçlarına ak düşmüş,
ellerin yorulmuş,
gözlerin uzaklara dalıp gider olmuş.
Ama içindeki o eksiklik
ilk günkü gibi duruyor.

Yastığım ıslanır her gece yine
Anılar dokunur garip tenime
Bir selam yolladım eski gününe
Dönmeyen bir mahzun bir can gibisin

Çünkü bazı özlemler vardır;
ne anlatılır
ne unutulur.

Ve bazı insanlar vardır;
sessizliğiyle şiir olur,
acısıyla türkü olur,
yalnızlığıyla geceye karışır.

Ben de sustum çoğu zaman…
İçimde kopan fırtınaları
kimseye göstermedim.
Bir “iyiyim” sözüne
koca bir ömrü sığdırdım.

Şimdi gecenin en tenha yerinde
kalbimin kırık duvarlarına yaslanıp
şunu öğrendim:
İnsan en çok
değer verdiği yerden yorulur.

Ama yine de sevmekten vazgeçmez yüreği.
Bir umut bırakır sabaha,
bir dua bırakır göğe.
Belki döner diye bekler gidenleri,
belki bir gün diner diye
içindeki sızıyı saklar.

Ve işte tam burada
bir garip yolcunun sesi duyulur içimde…
Yaralarını kelimeyle saramayan,
özlemini şiire gömen bir adamın sesi…

Der ki:

Her insan biraz yalnızdır gecelerde…
Ve herkesin içinde
kimseye anlatamadığı bir mezar vardır.

Kaderim savurdu aşkın yelinde
Soldu bütün çiçek ömür dalında
Kul Ortak ağlıyor gurbet yolunda
İçimde sönmeyen bir kor gibisin

İşte o mezarın başında
sessizce duranlardan biri de
Kul Ortak’tır…

KUL ORTAK