Bahtımı Bağladım Şiiri - Kasım Kobakçı

Bahtımı bağladım, tatlı bir söze,
Hasretim yıllardır, bir gülen yüze.
Yolcular yorulup, varırken menzile,
Gitmem bu diyardan, çıkmam hiç düze!
*
Köpüklü yayıkta, sallanır dertler,
Sofraya dizilmiş yiğitler, mertler...
Karınlar acıkmış, sabırlar tükenmiş;
Durur mu yerinde, o eski fertler?
*
Bir lezzet gizlidir, ustanın elinde,
Şarkılar söylenir, herkesin dilinde.
Ne çare, bu iştah durdurulmaz asla;
Kaşıklar sallanır, çorba selinde.
*
Gözüm hep tabakta, kulağım seste,
Aklım o yayıkta, o son heveste.
Biraz daha kal, der ahbaplar bana;
Ayranlar süzülür, deste de deste!
*
Bakarım, sofrada dizilen kaplara,
Selamlar yollarım, yeşil yapraklara.
Yemekler yenince, bir ağırlık çöker,
Kulak asmam asla, boş laflara.
*
Tuzunu ekledim, kaşığı salladım,
Gelen her konuğu, tatlıca ağırladım.
Doydum diyenlere, inanmam hiçbir an;
Gidecek yolcuyu, ayranla bağladım.
*
Çevirdim yönümü, o büyük meydana,
Can feda olsun, bu lezzetli zamana!
Israr etme dostum, yola çıkamam;
Gitmem ayranımı içmeden, can cana.
*
Tepside, dumanı tüten o bazlama,
Arkamdan bakıp da, sakın ha ağlama!
Bu mide her zaman, hazırdır şölene,
Boşuna gönlünü, dert ile dağlama.
*
Kaçırmam fırsatı, otururum baş köşeye,
Dönüşür bu mide, adeta bir şişeye.
Kaşıklar tınlar, tabaklar yarışır;
Ortak olur herkes, bu tatlı neşeye.
*
Son sözü söylerim, kalkarım masadan,
Uzak dursun ruhum, dertten ve tasadan.
Bir tas ayran içtim, doydum fazlasıyla;
Geçerim gururla kanundan, yasadan!