Ağlayıp gülmeyi,öğreten sevdan
Dağdaki güneşe bulut örtmezdi
Ruhunda ölmeyi,sağlayan mevlam
Gönülden kaçıpda,umut etmezdi
Gerçek arkadaşlık sağlık gibidir
Göz göze seviştik gitti o yıllar
Birlikte yaşarken,yine özlerdik
Koskoca dünyadan,göçen canlılar
Yok olan hasreti,nasıl çekerdik
Senle olan kalbim,yanar içimde
Bana kucak açan insan variken
Değerini bilmez, eşşek ne bilsin
Gün olur ki muhtaç, tükenmiş iken
Seni arayanlar, gönülden silsin
Tekme tokat atan, ayaklar kırık
Yarden uzak kalmak, neye yarar ki
İçindeki ateş, yandıktan sonra
Güneşe çok yakın, kalamazsın ki
Parlayan yıldızlar, söndükten sonra
Ne tuhaf değil mi, acın dinecek
Ölüm gelsede korkmam, bana hep derdin ya
Koparma ne olursun, beni o gözlerinden
Yaşarsın yar ölmedin, yüreğini verdin ya
Tek bir haber çıksada, unutmam sözlerinden
Ciğerinden çıkarma, sevdamız yüzlerinde
Ben Türk’üm burnundan alır nefesi
Ay doğsun üstüme, öyle geleyim
Madem ki yürekler, aşkın kalesi
Bir kurt ağlarsa da, özden bileyim
Dünyaya dağılmış, esip gülmekten
Neler geldi neler, geçti buradan
Daha çok da geçer, umut yaradan
Acı tatlı anı, gitmez oradan
Gönüllerde gezer, tozar eserim
Geceki hayali sanki bir perde
Geceler içinde,parlayan yıldız
Yüreğinde ateş yakıcı olmaz
Acılar içinde tükendi yaldız
Terk edip gidersen,kırıcı olmaz
O aşıktır saklar,senden kendini
Düşman değildik ki, düşman kesildik
Bu yurdun içinde, yabancı oldum
Yıllarca yaşadık, neden ezildik
Türk olama uğruna, canımdan oldum
Yürek özletmeye, kanı kurutmam
-
Ömer Faruk Tonbul
Tüm Yorumlarbu şşirlerin bir kitap haline dönüşmesini isteririm güzel ve manlaı anlamlı dizlerden oluşmuş şiilerdir