Bahattin Tonbul Şiirleri - Şair Bahattin ...

Dostların adına, gelir dese de
Umudumu alıp, taşıyordun ya
Ruhumu elin de, tutu dese de
Acımı kalbinde, yaşıyordun ya

Gökyüzünde yıldız, yalnız kayar mı

Hayatın tadını,gücüyle aldı
Çoluğu çocuğu,acıyla saldı
Yalnız birtek oğlu,yanında kaldı
Hepsiyle bir olmak isterdi gönlü

Özü sözü mertti,yalan söylemez

Yürek onu taşırsa
Ustasız kalem olmaz
Yüce dağı aşırsa
Yazan usta yorulmaz

Seven yarsiz ayılmaz

Var mı dünyada toprağa yalnız bırakmış eşi
Kimse sevmez gurbette yalnız kardeşi
Kaybetmişim onlarla hayat güneşi
Gece karanlığında gönlümün serkeşi
Yoktur sevmeyince aşkın beleşi
Kaldır at artık kahpe keleşi

Denizin sularına boğulurken
Karanlığa esir olmaktan
Yoruldun
Çevrene hep güçlü oldun
Acılarını hissedirmedin
Çok yönlü marifetli zeki biriydin

Canlı düşündükçe, hayal edersin
Hayatı andıkça, sarılacaksın
Yüreğin alevse, onu seversin
Kafanı kaldırıp, yorulacaksın

Dinleyin ey dostlar, dinleyin beni

Hayalimden hiç gitmiyor o dünler
Uzak olanlara, hasret olsanda
Umutları tüketmiyor, son günler
Yüreğinde acıları yolsanda
Bahattin Tonbul
9.6.2012

Babayı kaybedince,insan büyüyorum der
Anneyi kaybedince,olgunlaşıp gülmüyor
Onların gölgesinde,rahat uyuyorum der
Hissederseniz her gün,yokluğu sevilmiyor

Dağlardan eser rüzgar,yağmur dolu bulutu

Bir gece önceden, ateşin çıktı
Bana bakıp sussup, gittin o sabah
Ayaklar morardı, yüreğin aktı
Bir söz söylemeden, yok oldun sabah

Ölüme yolculuk, desem olurmu

Yarini severken bitmese anlar
O ayrı olunca,hep ağlayanlar
Gönülden gönüle,uçmuş sevdalar
Beni bu alemde,sakın yok sayma

Karanlık gecede,geçmez o canlar