Yalnızca Sen Şiiri - Ali Fırat Dicle

YALNIZCA SEN

Bir sonbaharı kalıyor masanın,
Durmadan eksilen bir saatin pasında.
Gölgem sığıyor kendi içine,
Sesim sığmıyor.
Eşyalar dokunuyor bana,
Bardağın soğukluğu,
Bir biletin cebimde bıraktığı
O belirsiz ağırlık.

Ben yine giderim, bilirsin,
Bir caddeden savrulan bir kırık cam.
Hiçbir yerin adı olmuyorum bu kentte
Oysa yarın,
Yani şafağın o en lekesiz yerinde,
Bir umudu alıp yanıma
Bir imgenin ucunda saklanan o sen için,
Kendi içime kapalı,
Kendi karanlığıma kilitli...

Ne akşamın o sarı,
O yorulmuş ışığı,
Ne sokaklardan geçenlerin
O eğreti fısıltısı
Teğet bile geçemiyor artık benliğime.
İçimde birikip duran o yekpare boşluk
Yalnızca sen,
İçtikçe çoğalan bir kadeh gibi masada.

30.07.2023