Bağımlılığın Anatomisi

​​"Nerede kaldı bu kutup ayısı?" feryadıyla bir bedevidir o,
Kum fırtınasında penguen izi ararken.
Güneş tepesinde bir cehennem meyvesi,
O ise buz tutmuş bir rüyayı sayıklar erkenden.
Ayağında eriyen çarıklar, avucunda kar hayali,
Çölden kutuplara yürümektir onun bütün meali.

​Bazen havaalanının en kalabalık peronunda,
Elinde paslı bir can simidiyle bekleyen kaptandır.
Gözü kalkışa hazırlanan dev gövdeli uçaklarda,
Sorar kuleye: "Kalkacak mı bu şilep perondan?"
İnatla diretir: "Bütün biletler yansa da bu limandan gitmeyiz,"
Asfalta çapa atıp, hırçın bir dalga bekler çaresiz.

​Yeri gelir, aynı kaktüse sarılan kör bir aşık olur,
Dikenleri biraz daha insaflı bulup şükrederek.
Gözyaşı döker saksıya, zihni darmadağınık,
Kanayan ellerini arkasına gizleyerek.
Müjdeler kendi kendine: "Yarın kesin bu kaktüs pamuk verecek."
​
Dedesinden kalma, şeridi kopuk o daktiloyu,
Götürüp akıllı telefon şarjına bağlayan adamdır gece yarısı.
Tuşlarına basar hırsla, çözmek için bu büyüyü,
Ekranda arar, ekransız geçmişin sızısını.
"Neden çekmiyor bu hayat?" çığlığıyla göğe haykırır,

Okyanusun tam ortasında, gemi batarken bağıra çağıra,
Kamaraya kapanıp musluğun contasını sıkan bir cimridir.
Gelecek ayın su faturasını dert eder aklınca,
Gövde delinmiş, içeri tonlarca deniz suyu dolarken,
Koskoca okyanusu bir pipetle dışarı üflemeye kalkar.
​
Kimi zaman çöle dalgıç kıyafetiyle inen şaşkın bir kâşiftir,
Kızgın kumların ortasında ağır adımlarla yürürken,
"Hani nerede bu denizkızları?" diye seraplara sorar.

​Yeri gelir, kendi kazdığı derin kuyuya düşen gözü kara bir cambaz olur,
Geri dönüşü olmayan o karanlığa, aşağı doğru son hız çakılırken bile,
"Vay be, ne güzel manzara!" diye rüzgara bağırır.
​
Çünkü bağımlılık;
"Bu sefer kesin beni anladı" zannıyla,
Kasabın bıçağını yalayarak teşekkür eden,
O iflah olmaz dananın trajikomik neşesidir.