Pembe Yanağa "şimdilik" Şerhi

​Kızımın uykusuna uzandım son gece,
Gözlerindeki o saf şafağı büyüterek.
Sonu hep iyilikle biten masallar anlattım,
Karanlığı masumiyetle döverek...
Tam iyiler kazanmışken, sızdı gözümden nehir,
O çocuksu gökyüzüyle yakaladı yaşımı:
“Sevinçten ağlıyorsun değil mi?” deyiverdi,
Kendi küçük, yüreği dünyadan büyük kuşum...

​Bilmiyorsun kuzum, bu dünya başka bir iklim,
İyilik bu topraklarda sürgün bir mülteci.
Meğer sadece masallarda çiçek açarmış doğrular,
Ben sana ümit ektim, bu bendeki kaçıncı acı?
Bir masalın tam kalbinde uykuya daldı prenses,
Yani iyiler henüz zafere ermeden daha...

​Göz kapaklarındaki o melek nöbetini bozmadan,
En buğulu, en şefkatli, o en kısık sesimle,
Yarım kalan ne varsa fısıldadım geceye.
Varsın hayal olsun, varsın sadece bir masal;
Kazanmalıydı iyiler, başka yol yoktu zihnime...
​
Sıkı sıkı sarıldım, göğsümde bir çığlık dalgası,
Boğazımda düğümlenen o fırtınayı susturdum.
Pembe yanağına kondurup son nefesimi,
Zamana direnen bir "şimdilik" şerhi düşürdüm.
Saçlarında gezindi elim, örttüm gecenin atlasını,
“Allah’a emanet ol yavrum” dedim, içimdeki yangınla...

​Ah benim ömür bağım, ah yaşama sebebim,
Dünya çürüse de sen iyi kal, solmasın rengin.
Varsın öyle bilsin kalbin, varsın iyiler kazansın;
Sen o temiz rüyayı avuçlarında büyüt derim.
​
Helal et hakkını yavrum, emeğin bende bir dağ,
Karşılıksız sevmenin aynası oldun yüzüme.
İki bedende tek bir can gibi atmayı,
Özlemeyi, ümit etmeyi, göğe hayaller kurmayı öğrettin...

​Giderayak içimde çınlayan o çocuksu neşe;
Bir simit-peynir sıcaklığı, frambuazlı bir serinlik,
Ve sufle tadında bıraktığın o tatlı izler...
Hepsi birer hatıra gibi kazındı damak tadıma.
​
Seni göğsümün en derin yerinde saklıyorum,
Korkma küçüğüm, bu kez o masalı kazanmaya gidiyorum...