Baba Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Ben babasız büyüdüm…
Bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu gölge
Hiç düşmedi üstüme
Ne omzuma alınmışlığım var benim
Ne “aferin” diyen kalın bir ses
Ben daha küçük yaşta öğrendim
İnsanın bazı eksikleri
İçinden hiç çıkmıyormuş meğer
Okul çıkışlarında herkes babasına koşarken
Ben kalabalığın içinde
Kendime yetmeyi öğrendim
Bir el tutmadı elimden
Ben düşe kalka büyüdüm
Kimse bilmez
Babasızlık sadece bir insanın yokluğu değildir
Bir çocuğun içinde açan
Sessiz bir yaradır
Gece olur büyür
Bayram olur büyür
“Baba” kelimesi geçer
İnsan yine içinden kırılır
Ben çok özendim mesela
Birlikte çay içen baba oğullara
Kızının saçını okşayan adamlara
Bir omza yaslanıp
Hiçbir şey düşünmeden ağlamaya…
Ama benim ağlayacak yerim yoktu
Ben güçlü görünmek zorundaydım
Daha çocukken bile
Şimdi biri “neden bu kadar yorgunsun?” dese
Anlatamam
Çünkü bazı insanlar yaş almaz sadece
İçindeki eksiklikle birlikte büyür…
Ve insanın içinde
Hiç tanımadığı bir sıcaklığın özlemi kalır bazen
Adını koyamaz
Ama bilir…
O eksiklik hep “baba”dır.