en küçüğümüzdü o
kara gözleri fıldır fıldır
yaşıtları üstünde dost arayandı
büyüye değil
düşmanlığa değil
fecrisadık yüreği yıldızlara uzanandı
Kesin ruyadasin
omuzlarıma dayanmış bașın
Şiir okumakta dudakların
Hayaller dokuyorken aklın
Gözyaşlarınin buhari yakıyor alnım
Sevda mı aşk mı,
sevgili veya eş,
ne önemi var ismin,
Frekansında kalmışım yeter bana.
Ağladığında hüzün,
Sevincinde halaya durur bu yürek hatta özler yanındayken bile.
Sevdim
Kaşlarının karasında
Hemen altta
Kömür gözlerin
Derinliklerinde
Masum bakışın seslenișini sevdim.
hayret yine koşa durur sahillerde bir akis
akıntı kurgular yine sabır gecelerinde
takıntılar seyreylerken selvi tellerindeki uçarın
izan uğramış yollarının sapağında görünür rab
can kükremişken pazarın koylarında yapılır imece
ektiğin kar sularında açmaz artık güllerin
Ben onu sevmistim
Hayallerinin çizimini,
Masumiyetini sevmiştim.
Duygu yüklü gözyaşlarını sevmiştim.
Ürkekligini hatta.
Sevmediğim yanı idi empati yoksunluğu.
Şiir ile Şairdir hikayede yol alan
Kırlaşmış saçların tek dizede çığlığıdır.
gizemli sözcükler ile iki satırda anlatmaktır
yıllar süren bir tarihi
Şiir
Karşı duruş
işkillendi kül basılmış cenderesi
sığ sarnıçların koylarında bir gece
ağdı bir demet gökyüzünde fırtına
yağız bir attı
düştü ardı sıra sonra
belki dörtnala
seviyorum seni sonbahar
yeşile hasret kaldık yokluğunda
gülü çiçeği narı unutturdular
unutturdular bizlere baharı yazı
sayende yeşilleniyor kavak yapraklarıyla
gezdiğimiz beton zeminler
onlar mı
hüzünlü gecenin arsız yıldızlarıydı
neden mi
sabırlarının kanatlarında yoğrulmuştu yürekleri
nerede mi
karanlıklar diyarının perçinlendiği gölgelikte
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!