Kır saçlılar Şiiri - Azem Kurt

​Eski bir takvimin yaprağında asılı kaldı zaman,
Hani o gürültülü,
hani o kavgacı
bir o kadar da şeffaf meydanlar.
Muhalif sözler bir rüzgâr gibi vururdu yüzlere,
yöneten, nasibini alırdı haklıdan ya da haksızdan,
İtirazı, bir sözü olurdu bugünün kır saçlılarının.
​Yıllar geçti
bir "Yeni Türkiye" türküsü tutturuldu dillerde,
Sanki bir perde indi şehrin üzerine, sisli ve ağır.
Artık ses çıkaranın gölgesinden ürker oldu kalabalıklar,
Susmak, en güvenli liman sanıldı fırtınalı günlerde,
Bir korku iklimi ki,
cümleler düğümlendi boğazlarda.
​Nizamın terazisi mistik,
liyakat ise bir masal oldu,
Açıldı koltuklar sadık olana.
Emek, yerini iltimasa,
liyakat ise biata bıraktı,
Sözde de olsa adalet, soldu tozlu raflarda.
Hangi kapıyı çalsak, içeride derin bir sessizlik saklı.
​Bugünün ak saçlıları, özler olduk o eski kavgaları
"Nerede o eski günler?" diye bakar olduk boşluğa,
Bir buruk tebessümle, ısındık anıların ışığında.
​Şimdi meydanlar sessiz, şimdi vicdanlar pusuda,
Herkes kendi içine çekilmiş, yorgun bir göçebelik.
Kimi korkudan suskun, kimi umuttan mahrum.
Bir zamanlar akan nehir, şimdi durgun bir kuyuda,
Yarına ne kalacak, belli değil bu sisli belirsizlikte.
​Geçmiş bir fener gibi yanıp yanıp sönerken uzaktan,
Gelecek ise kör bir düğüm, çözülmeyi bekleyen.
Biz ise bu aralıkta, kendi hikâyemizi arıyoruz,
Ne eski tam yerinde, ne yeni bize yâr oldu,
Kır saçlıların gözlerinde, yitip giden o gururlu vakitler kaldı.