Böcekler şarkı söyler
Ne zaman ayrılık vakti yaklaşsa, bir bulut gelirdi.
İzlerdim. Bilirdi ve gitmezdi.
Sonra bir bulut daha ve bir tane daha…
Her biten gün bir yenisini doğuruyor ve gözlerin güneş…
Her güneş yakmaz sevgili sen gibi… Yanışım yeni yazılara meydan okuyor.
Öfkemi kustuğum satır araları, kimliğini gizlemiş olsa bile; bende açık bir yara…
Kabuk bağlamayan düşlere soyunuyorum.
Yalnızlığın hüküm sürdüğü geceleri, ben her gece sen diye üzerime giyiniyorum…
Sadece sustum dedi. Bir dünyayı götürdü sustuğuyla…
Oysa konuşmalıydı. Ardına bakmadan ilerledi ışığa ve dipsiz bir kuyuya inişler başladı…
Sessizce izledim gidişini ve sessizce yazdım ardından şiirleri…
Hiç bilmedi. Belki de bildi ama önemsemedi…
Hiçbir karmaşa bu suskunluğun dirilmesine ve yeni eylem yapmasına olanak sağlamadı.
Sustu o sustukça ben yazdım. Bir gün sesimi duyarda karanlıklardan çıkar gelir diye…
Anlamsızdı her şey sana dair.
Sen yoktun ve seni dillendirebilmek çok zordu.
Yazdıklarımı topladığımda bir sen etmiyordu sevgili…
Sen gidendin ben kalan… Tüm kurallar altüst…
Çünkü bir sonuç yoktu. Sen ve yazılanlar…
Ben yoktum bütünün içinde; sonuçsuzluk dilimi…
Bir yürek kaç parçaya bölünür. Kaç sevmelerin peşinden ağıtlar yakar.
Kaç şarkıya gömmüştür gözyaşlarını... Söyle sevgili söyle artık!
Nefesimsin dedim. Sahi sen nefes alıyor muydun bensiz oralarda...
Dilime dolanan onca küfrün sahipliğini kim üstlenecek...
Suçlu sen değilsen eğer tüm suçlar kabulümdür.
Senden gelen her şeye eyvallah derimde...
Bu ne ilk yanışım nede son yanılışım olacak…
Yanlışım başlamadan sonu belli olan aşklar üzerine düşüşlerim…
Üzerimden eksilmeyen bir aşkın yorgunluğu bitmeden, diğeri boy veriyor.
Ben en çok aşk’ı sevdim sevgili… Ben senden uzaklaştıkça aşk’a geldin…
İlk kez ağladım aşk’ın yolculuğuna ve ilk kez dilim dönmezinde lâl…
Yutkunduğum kelimeleri boğuyorum bu çaresiz sığlığımda…
İnsan yalnız başına kendi sesini duyabiliyor. Kalabalıklar öteliyor sesleri…
Sesini duyurmak istediklerin yanında olmadıkça ötekileşiyorsun.
Özlemini duyduğun her neyse daha bir yakınlaşıyor ve acıtıyor…
Sesin kulağını yırtarcasına haykırırken,
Boş gözlerle bakmış olduğun noktalar yeni yüzler yaratıyor.
Sen kendi sesinle bir başına…
Tarifi olmayan bir eksiklik duygusuna kapılır insan…
Yapabildikleri karşısına dikilir ama eksiklik yoktur. Her şey tam gözükür.
Oysa insan hep içinden kanar ve içerden kanayan yara kabuk bağlamaz…
Tedavisi yoktur bazı yaraların, zaman der geçeriz sadece…
Sadece geçip gideriz üzerinden, yara içerden kanar. Kimi zaman ateş olur yakar.
Kimi zaman küle döner. Pusuda bekler bir kıvılcımla alev alır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!