Ayşe Hanım Şiiri - Kasım Kobakçı

Evine bir başına, bakardı o,
Eşi askerdi, vatan için ölen.
Tüm sokaklar, onu tanırdı,
Örnek kadın, dillere destan,
Ayşe Hanım, ne kadar titizdi!
*
O evin bahçesinde, berrak bir havuz,
Kova kova taşırdı, billur suyunu.
Günün her saati, siler süpürürdü.
Evinin camlarını pırıl pırıl ederdi,
Ayşe Hanım, ne kadar titizdi!
*
Her gün paspas yapar, pası silerdi.
Çamurlu bir iz görünce, hiddetlenirdi.
Tertemiz zihniyle, mahallede örnek olurdu.
Sokaktaki otları, taşları toplardı,
Ayşe Hanım, ne kadar titizdi!
*
Sürekli elinde, bir bez vardı.
Kova ve süpürgeyle, avluda gezerdi.
Evinin her köşesi, ışıl ışıl parlar,
Her şeyi yerinde, düzenli tutardı,
Ayşe Hanım, ne kadar titizdi!
*
Sokağı kirletene, bağırıp kızardı,
Çöpleri yere atana, sinirlenirdi.
Gelen gideni, hep güler yüzle karşılardı.
Duvarları boyanmış, mis gibi dururdu,
Ayşe Hanım, ne kadar titizdi!