Ayrı Yazılalım Şiiri - Mustafa Alp

bir gün adımı sildim senden.

ne gökyüzü yer değiştirdi,
ne saatler yürümeyi bıraktı,
ne de pencerenin önündeki akşam
bir eksik renkle battı.

dünya,
beni senden çıkarınca hiçbir yerinden kırılmadı.
işte o zaman anladım.

bazı insanlar bir şiirin kalbidir,
bazıları ise yalnızca sayfanın kenarına düşülmüş
bir not.

ben senin hangi tarafındaydım,
bilmiyorum.

bildiğim tek şey,
yokluğumun senden bir şey eksiltmediği.

oysa ben,
sana her baktığımda
bir ömrün provasını yapıyordum.

sen ise belli ki gözlerinin önünden geçen
bir mevsim gibi seyretmişsin beni.

ne kaldığım fark edilmiş,
ne gittiğim.

insan bazen bir kapıyı çarpıp çıkmak istemiyor.
çünkü bazı evlerden sessiz gitmek daha çok ses çıkarıyor.

ben de öyle yaptım.
kalbimin ışığını söndürdüm,
sandalyemi topladım masandan,
hatıralarımı usulca katlayıp
gecenin cebine bıraktım.

sen yine aynı sabaha uyandın.
çayın aynı buharla yükseldi.
perdeler aynı rüzgarla sallandı.
ve ben,
yokluğumun ağırlığını yalnızca kendim taşıdım.

şimdi sana son bir şey söyleyeceğim.

bir kelimeyi cümleden çıkarırsın,
anlam değişmez.

bir harfi silersin,
kimse fark etmez.

ama bazen bir insan gider.

ve ardından kalan sessizlik,
bütün sözlüklerden daha uzun sürer.

eğer ben gidince hiçbir şey eksilmiyorsa senden,
bırak,

aynı cümlede yorulmayalım artık.
sen kendi noktanı koy.
ben kendi susuşumu.

çünkü sevgi,
yan yana yazılmak değilmiş meğer,
birbirini eksiltmeden tamamlayabilmekmiş.

ve madem ki beni çıkardığında anlam bozulmuyor.

bundan sonra
ayrı yazılalım.
ama bil,
bir gün bir cümlenin ortasında durup sebebini bilmediğin bir boşluğa rastlarsan,
işte orada
bir zamanlar benim olduğum yer duruyor olacak.

✍️