Aynı Zazanda Yanalım Şiiri - Mustafa Alp

bre sevgilim.
bu dünya dediğin nedir ki?
üç günlük sarhoşluk,
beş kuruşluk namus gösterisi.
herkes yüzüne melek sürmüş,
içinde sakladığı şeytanı öpüp büyütüyor.

ben seni öyle uslu sevmem.
çiçekli sözlerle kandırmam.
benim sevgim meyhane gibidir.
kapısı kırık,
camı çatlak,
ama içi sıcaktır.

gel otur yanıma.
bir dubleyi iki vicdana bölelim.
sen sustukça ben içeyim,
ben küfrettikçe sen gül.
çünkü insan bazen
gülerek taşır cehennemini.

bak sevgilim.
ben bu memlekette çok adam gördüm.
cebindeki tesbihi sayarken
arkasında insan boğan.
secdeye gidip
yetim hakkıyla doğrulanlar gördüm.

meyhanede sızan sarhoştan korkmadım ben,
ayık gezen vicdansız ürküttü beni.

o yüzden
gel biraz günahkar olalım seninle.
ama adam gibi olalım.
kimsenin ekmeğini çalmadan,
kimsenin kalbini ezmeden.
sadece birbirimize yenilerek yaşayalım.

aynı bardaktan içelim rakıyı.
kadehler ayrı olunca
dert de büyüyor çünkü.
sen dudağını değdirince
içki değil, dünya değişiyor sanki.

sonra gece yarısı
sebepsiz küfredelim hayata.
şöyle ağız dolusu.
çünkü bazı insanlar dua ederek hafifler,
biz ise söverek iyileşiyoruz biraz.

gel beraber rezil olalım.
mahalle bizi konuşsun,
imam yüzünü eksitsin bizden,
namus bekçileri taş taşısın cebinde.
varsın olsun.

ben senden helallik değil,
sadakat isterim.
cenneti değil,
omzunu isterim.

çünkü sevgilim.
insan en çok
sevdiğinin yanında insan olur.

bak, doğru konuşayım
ben Allah’tan bile korkmam bazen,
ama sensiz kalmaktan korkarım.

asıl kıyamet nedir bilir misin?
mahşer günü kalabalığında
seni başka tarafa çağırmaları.

bir meleğin bana
geç sen sağ yana.
ötekinin sana
sen burada kal. demesi.

işte o an
cehennem ateşi değil,
ayrılık yakar beni.

ben yanmaya razıyım.
yeter ki aynı ateşe atalım kendimizi.
senin olmadığın cennet
mezar kadar sessiz gelir bana.

birlikte günah işlediysek
birlikte affolalım.
affetmezlerse de
aynı kazanda kaynayalım.

çünkü bazı aşklar
nikahla değil,
yarayla bağlanır birbirine.

ve bazı insanlar vardır sevgilim.
ölünce bile birbirinden çıkamaz.

bir gün bu şehir bizi unutur belki.
masa silinir,
bardak kırılır,
meyhane kapanır.
ama seninle ettiğim o son küfür
tanrı’nın göğünde bile yankılanır.

işte ben buna aşk derim.

✍️