Aynur Yazıcı Şiirleri - Şair Aynur Yazıcı

Nice oldun, sesin gelmez niceden beri
Döndün mü yoksa sen, belde-i yardan geri
Dikenler midir gönül evine taht kuran
Hiç ettin, hiç uğruna yar kokan o gülleri.

Yazmak vakti yorgun düştü elde parmaklar

Bu gece ay küstü bana
Yıldızlar sustu.
Güller solmuş, zambaklar kuru.
Saat ayrılıkta şimdi.
Ve zaman bir kor.
Bana selam gönderir, uzaktan birkaç anafor

Hâlden anlamayana mahâl verme ey can!
Hâlinle hâllenene ihmâl verme ey can!
Cananın candan öte ise eğer,
Berisine imhâl bile verme ey can!

Yükledim yüreğime karanlığın nûrunu

Gözlerim hayalini seyr-ü sefere durdu.
Bir lem'aya hapsoldum, seni sordum Efendim..
Geçemedim direği, deveyi, taşı, kurdu.
Benden geçemedi Ben, boşa yordum Efendim..

Saramadım nefsime, hiçlik elbisesini

Bugün olur mu gelişin
Bayram eyler misin bana
Ruhum solgun yeni baharda
Tomurcuk güller
Rengarenk her yer
O halde neden yüreğim

Seyir defterine firakın düştü
Senin duan
Benim rüyamdı.
Bizi bilmediler yâr
Bir yudum su
Bir zeytin tanesi

Sessizlik gözlerimde
Göz bebeklerimde sensizlik var
Sensizliğin korkusu
Beni güllere emanet ettin
Gülleri dikene
Süzüldü semalardan gözyaşları

Dertlerine dert kattın, kederlerine elem.
Ne sahifeler yoruldu, ne çileli kalem.
Güle meftun, gül ile müzeyyen bütün alem
Gül senin, senindir gülistan
Ne gül oldum o gülistana, ne de bir fidan

Sokaklar sessiz.
Yürek kimsesiz.
Yürüyorsun nefessiz karanlığa doğru...
ne sokak lambaları aydınlatıyor yüreğini,
ne ısıtıyor ellerini.
Ve sen üşüyorsun kuytu akşamlarda.

Oklar, yüreği deldi, geçti
Sözler dile geldi, geçti
Güller güne güldü, geçti
Suskunluğum bana kalsın
Çile, ızdırap, baştan sona kalsın.