Aynur Durmuş Şiirleri - Şair Aynur Durmuş

Deniz kenarında dalğalarla kadın
Gökyüzünde bazen buluttur kadın
Kimi yırtık bir fistan içinde gül kadın
Kimisi kaya dibinde taş olmuş kadın

Yetişmiş çocuğa eşe mutfak kadın

Kadınım ben kadın
Mis kokulu anayım
Süt kokar tenimde
Yaslanın haydi çocuklarım

Yoktan var edenim

Olgunlaşırmış insan uzaklaştıkça
Kalabalık bir şehirde kafa buldukça
Yalnızlık dedikleri yer dost oldukça
Menfaat geliyor gördüm dün kaçtıkça

Gizli savaşlardan yettim kustukça

Aslında sevmem pek Falı
Köpükte belirdi ansızın yalı
Faladdin yollar nazı cazı
O Gün günlerden de salı

Vefat edeceğim belki birazdan
Bilemiyorum adım son ezandan
Apansız ya güzergah kapından
Bir şiir bir ses bir resim kalandan

Çekip gideceğim belki doğmadan

Bir yudum aşk uğruna
Gelip dalına kondum
Beni bir gün sevecek diye
Kalbimdeki yarayı aşk sandım

Seni hep sensiz sevdim

Kalbim fazla geliyor bedenime
Biri alma onuda kal der delirme
Bir kafa dengi uymaz dengime
Yüreğim sever ben ise sadeliğime

Toprağın kalbi var canlıdır bereketli
Yere düşeni alır tarla yapar kendisi
Binbir başak bitkiler selamlar efendisi
Bizler ezeriz geçeriz tüh vahlar delisi

Gökyüzünun kalbi var bir öyle böylesi

Bahar mevsimiydi ,
Kırmızıya çalan gözlerinden
Sisli gecenin çiyi kuruyordu,
Her sabah neşeden yasından..
Mavi kuşun kanatlarında dinlenirken
Hayat ,mor, beyaz ,turuncu ne güzel

Elesefiye sevemez insan
Eksiğim senden kim ister
Kaleme küsemez insan
Yeltenmeli yarım kim ister

Olmazına gidemez insan