Aynur Durmuş Şiirleri - Şair Aynur Durmuş

Ne zaman uzlaştım,
Hem senden gittim
Sonra o ara kendimden
Ne acıymış bağlıyken
Bir anda savrulmak
Dünya bir yana

Toz pembe hayallerim duruyor hala
Büyümüyor içimdeki çocuk
Koşuyor inadına renkli balonlarla
Kaçıncı kez kanadı dizlerindeki yara
Sessiz ve uysal dört duvar arasında
Ne belli güldüğüm ağlaya ağlaya

Büyütmüş besetmiş
Kel körde etmemiş
Yarı aç yarı tok belemiş
Adalet deyince içine etmiş

Az gitmiş uz gitmiş

Bir yıldız tuttum avuçlarımda
Batmıyor,acıtmıyor,kanatmıyor
Öyle yüce öyle doruklarında
Ilık bir yaz yağmurunda akşamın

Kırmızı bir rengi vardı günün

Şair gece uyumaz imiş
Dünya gezer durur imiş
Getirir dönen geviş imiş
Sözcükler oyun dizimiş

Akıllar dünyayı gezmiş

Batarken uykunun bahtiyarı
Uyandı ilk analar fert diyarı
Anlasın tok hali açın hali zarı
İmsak vakti uyardı canları

Uyandı bak güller gün yarı

Öyle ağır bi imtihan
Sürüdüm yarı ölü bedenimi
Can dediğim ve dar sokaklardan
Martılar çığlık çığlığa zıvanadan
Usul usul sus pus bu çağdan
Bu hele bu çağ başbaşka

İNAN
Ey insan Olmaz deme
Yeter ki iste seve seve
Kendin inan ilk önce
Çabala ebeda gündüz gece

Sabah
İnci ipek gibi indi
Seher yıldızı kaybolur
Güneş ufkun ay parçası
Denizde parlak altın yolu
Toz pembe bulutlar

Ayaklar gider amma beden kalır ,
Yorgun argın biraz kırgın kalınır,
Kalabalıklar o kötü gözler salınır,
Kabuğunda in,cin incin kıslanılır .

Kalp gider amma can kalır,