Aynur Durmuş Şiirleri - Şair Aynur Durmuş

Sessizce bir yaprak düşerdi
Ne bilirdi rüzgarlar eserdi
İnsan bir kere çok severdi
Hep bundan kaybederdi

Değersizce eksik gelirdi

İnsan olmanın en güzel yanı
Nefes alıyorum diyebilmektir
Avuçlarını kalbine götürüpte
Çok şükür Allahım demektir

İnsan Sevince ilkbahar yaz geliyor
Güneş tenine İlmek ilmek doluyor
Kuşlar aşk şarkılarıyla karşılıyor
Herşey bir anda Cıvıl cıvıl oluyor

Mesela gözlerin ulaşılmaz oluyor

Kırkı kırk yerinden yamar insan
Ömrünü yarıladığı uzun zaman
Hayatın feleğinden geçer insan
Anlamlı yaşam burada zaman

İğneyi her delikten zorlar insan

Çıldırmış olmalı bu sessizlik ,
Susmuş karşıki karlı dağlar ,
Baharlı gözlüklerde bir dünya ,
Sahipsiz değil bu can yersizlik,

Delirmiş olmalı bu dilsizlik,,

İstanbul doyduğum yer
Doğduğun yer değilde
Arkası nemrut adamı yer
Çapa mini şehri mini der

İstanbul boğazı derin,
Uzun ve dar kah ulaşılmaz
Yutkunamazsın bir yudumda
Geçmez bir lokma dahi,İs
Ne sevdaları ayırdı bu köprü
Yana yana

İSTANBUL SANA GELDİM
Elimde bir valiz..
Toprağımda bir filiz
Çelimsiz çelimsiz
İstanbul sana geldim
Yanımda bir çift ışıl ışıl göz

Bahar olup çiçekler gibi açabilirim
Yaz beklemem bahar beklemem
Mavi renk kanatlardan takabilirim
Çocukları özgürlüklere uçurabilirim

Deste deste güllere değebirim

Daha doğmadan isim
Dayı, teyze, izin kesim
Korku, baskı,kafes neslim
İstedikleri yetmedi !teslim

Dağ ,bayır, ovalar kimim