Ayhan Ulu Şiirleri - Şair Ayhan Ulu

İlk zamanlar ne güzeldik oysa !
Ne bulursak onu yerdik
Ne söylersek onu bilirdik
Dosdoğru bir insan idik
Gündüzleri çalışır geceleri dem de idik
Yalan bilmez dolan bilmez

Levhi Mahfuz

Daha nefes almadan, adın Levhi Mahfuz’da yazılmış.
Ben seni bilmeden sevdim,
ve bu sevda, zamanın ötesinde, sessizce büyüdü.

Sen savaştında ben seviştim sanki !!! İnanki elimde mavzer olmasada dilimdeki dokuz milimlik sert nüanslarla sövdüm namerdin kahpenin yüzüne, dostunu satan kahpede olmadım kıvıran dansözde olmadım.Bizde dava adam olma davası insan olma davası kimsenin diline dinine rengine namusuna sövmeden yürüdük yolumuzda ,yolunu bilmeyen yol aldı hayatımızdan, korkunun ecele faydası yok bildikte gittik üstüne azrailin ve sen ey sevgili bir oğlum ve bir kızımdan sonra gözümdeki kalkan perdenin ilk ışığında görüldün, ötesi varlıkla yokluk arası, senin ışığın hayat buldurdu maddeye ve madde aleminde manasız kaldı kişilikler, mana alemine daldım mana buldu kişiliksizler.Eh yol uzun şimdi baştan başlıyor herşey ,hayat farkındalık uykudan uyanmak ve izleyen olmakmış.Uyudum piştim,uyandım piştim şimdi olmak zamanı afiyetle yemek ve yenmek zamanı vesselam.Ayhan Ulu

Mavi Girdap
​Gözlerin mavi bir okyanus,
İçinde kaybolmuş nice gemi, nice adam.
Ne bir pusula işler orda, ne bir fener,
Sana doğru yola çıkan, bir daha geri mi döner?
​

Tüm şiirlerim
Gözümün gördüğüne değil, kalbimin bildiğine kandım,
Kimi zaman sevapta huzur, kimi zaman günahta yandım.
Cennetten yeni inmiş bir masumun elini tutarken,
Dünyayı o beyaz gelinliğin saflığında bir rüya sandım.
Oysa “hayvanın” insan suretinde pusu kurduğunu,

İstersen elli yıl düşsün takvimlerin yapraklarına,
İstersen bir ömür sığsın bu aşkın topraklarına.
Sabahlara dek seviştik, tenimizde aynı koku,
Güneşi birlikte uyandırdık, dağılsın gecenin uykusu.
Kadehlerin dibinde kahkahalarımız kalsın yan yana,
Biz birlikte içtik, birlikte güldük kana kana.

2016
RUH HALİM AZRAİLE KAFA TUTAN BİR KARINCA.

Ruh halim azraile kafa tutan bir karınca
Ölūm korkusu bana gūl kokusu aslında
Dūnyayı kötū insanların karası sarınca

Hasretle bakarsın camdan dışarıya ,
bir bekleyenin var yada cok uzaklardasındır, beklettiklerinin anısına dalarsın ağlarsın.

Pencereyi açarsın çektiğin nefes ciğerlerini acıtır sancılar dolar kuş kadar yūreğine ve sigaraya her asılışlar bir adım daha yaklaştırır ölūme !

Hersabah aynı saate evin karşısındaki ağaça konan kuşun sesi arkadaş olmuştur sana, bir fincan kahvenle sigaranla birlikte.

Varlığında koca bir boşluk, yankısız bir ses,
Ne öpüşmekten haberin vardı, ne sevişmekten bir nefes.
Sevgi desen uğramamış, aşk desen adı konmamış,
Ruhun, kalbinin kıyısında bir gün bile uyanmamış.
Ben sana değerinden öte bir taht sundum,
Sen o tahtı gerçek sandın, kendine sultan kurdun.

Bilseydim sahte sevginle beni yavaş yavaş boğduğunu,
Layık olmadığın kalbimdeki tahtında bir dakika dahi oturamazdım seni.
Ben seni melek bilmişken, sen dualarıma ihanet ettin,
Gözlerimde cenneti göreceğine, cehennemi yerleştirdin.

Her gülüşünde umut aradım,