Bir zamanlar deli gibi sevmiştim.
Uğrunda ömrümü feda etmiştim.
Onun için her şeyi bitirmiştim.
Mazide kalan o aşk için.
Nasıl sevmiştim onu,
Oysa bütün mevzu nefesteydi.
Senin nefesin, nefsinin nefesi.
Galip olan ise sonun sesi.
Aydın Gürz
ben yaşardım
çocuksu mutluluğunu
koşar adım bana gelirdi
hayallerin, düşlerin
sabahlara kadar
dumanlardan oyunlar çizerdik
Ne güzeldi seninle bitmeyecek aşkımız.
Şimdi çoktan unutuldu bile aşk şarkımız.
Hani nerde gelecek için yeminlerimiz.
Kaybolup gitti seninle mutlu günlerimiz.
Seninle beraber geçmişti gençlik çağımız.
Sen ki aşkları çocuktuk sayansın.
Sevgiyi bilmez anlayamazsın.
Oysa bir bilsen bir şak uğruna,
Dağların delindiğini.
Mecnun olup çöllerde gezildiğini
Gururun ayaklar altında ezildiğini
aldığın hangi nefes aklında
unutulur elbet yaşanılanlar,
sözlerimin dilimde kaldığı gibi
gün gelir elbet yakılır ağıtlar...
zaman geçti
sencesi olmaz aşkın
ya bizcesi vardır
ya da yaşananlar hiçtir
iki tarafta dengede olmalıdır
bir kutup öndeyse bil ki galip yoktur
her iki kutupta yeniktir…
sana bulut getiriyorum
özlemlerin içinden geçerken
yüreğinden gözlerine inen
nemlere eşlik etsin diye
Aydın Gürz
Ah bir inanabilsem bana.
Ölümüne dönerim sana.
Biliyorum çok üzdüm seni.
Ne olur bir tanem affet beni.
Alışamadım yalnızlığa,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!