Bu günlerde hep şiirlerim,
Ölüm ve karamsarlık üstüne,
Neden acaba hep ölüm,
Şiirleri yazıyorum.
Diyorum bu şiirim
Ufuğa diktim gözlerimi bakıyorum.
Yanıp sönen belirsiz bir ışık var.
Beklide parlamak istiyor.
Benim isyanlarımda olan duygularım gibi,
Sonunda karar verdim.
Yüreği mert!
Ölümsüz aşkların sevdalısı
Ayaz gecelerin karanlık bekçisi
Hani bu yağmur ıslatmazdı.
Ayazlar üşütmezdi seni.
Bak yüreğin ıslanmış.
Sonra sen geliyorsun aklıma
Ve konuşmaya başlıyor karanlıklar
Gölgemin gölgene eşlik ettiği zamanlar
Ah anlar
Ah zamanlar
Kaybolup gitmiş
Kara Sevdam Hasretim
Yanlış anladın
Sen yüreğini
Yüreğinde ki ellerin sevdiği
Yanlış anladın
en derinden geldi ses
ekmek bekleyen nefes
çığlık oldu bu sefer
karaya büründü gün
kalmadı dost kalmadı
Bir gün gülmedim.
Allah’ım ben neyledim?
Beni bu dünyaya sen gönderdin.
Benim kara yazım.
Yazlar gelir sevince,
İçime atmam hiçbir derdi.
Düşünmem bu kadar etmem tasa
Çekmez gönlüm keder, elem.
Sen olmazsan, ben olamam kardelen
Duymam hiçbir sesi
Özlemen ılık gelen hiçbir nefesi
Susuz çölde yalnız kardelenler.
Aşkı için dağları delenler.
Söyleyin bana aşka erenler.
Hiç kaldı mı gerçekten sevenler.
Dağları kendine yar bilenler
Kardelen sensin bu sevdanın ahı,
Sensin her gün yeniden doğan gün.
Geceyi bitiren özlemin anlamsız sabahı
Olamadın gönül odamda sade gonca gül.
Unuttun mu ağlamayacaktı gözlerin.
Yalansız bir sevda yaşayacaktık.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!