Ayaza İnat Şiiri - Güven Küçük

Sırtımızda dünyadan kalma kamburlar,
Avuçlarımızda başkalarının fırlattığı taşlar var.
Sen de geçtin o yangınlardan biliyorum,
Senin de dilini yakmış söylenen tüm yalanlar.
İnsan öyle bir kırılıyor ki bazen,
Kendi sesine bile yabancılaşıyor.
Kimseye inanmamanın buz gibi sığınağında,
Yıllarca sadece kabuk bağlamayı bekliyor…

Ben de en az senin kadar gördüm nankörlüğü,
En güvendiğim kıyılarda battı benim de gemilerim.
Şimdi karşıma dikmişken bizi bu kahpe hayat,
Ellerim titriyor sanki ilk kez bir insana dokunur gibi.
Korkuyorum, yalan yok, korkunu da görüyorum.
Ama gözlerindeki solmuş kırık aynada,
Kendimi ilk kez bu kadar net buluyorum.

Bakışlarında gördüm her şeyden vazgeçmişliği,
Aynı yorgun duraklarda beklemişiz seninle üstelik.
Bizi en çok kalbimizden vurdular, biliyorsun, biliyorum
En sakındığımız yerlerden sızdırdılar o zehri.
Şimdi ne zaman gözlerine baksam,
Sanki kendi yaralarıma merhem sürüyorum.

Kimse görmedi geceler boyu sessizce nasıl eksildiğimizi,
İyileşmek diye bir şey yokmuş, sadece alıştık.
Ama şimdi bir ihtimal var, dudaklarımızın ucunda duran;
Bütün o hain oyunlara, arkamızdan dönen işlere inat,
Bir siper gibi birbirimizin önünde durmak,
Sen sığınak ol bana,
Ben liman olayım sana.

Zor biliyorum, yeniden inanmak bir söze,
Bir gülüşün ardında tuzak aramamayı öğrenmek zor.
Fakat gel ayaza inat,
Kayaların arasında açan o Çiğdem gibi,
Bize dayatılan bu kadere, baş kaldıralım.
Üzerimize basıp geçenlere inat,
Toprağın altından beraber çıkalım.

Hiçbir şeyin garantisi yok, dünya hâlâ tekinsiz,
Hâlâ sokaklar nankör,
İnsanlar hâlâ acımasız.
Yine de bir yarın kurabiliriz bu yıkıntıların üzerine,
Temeli hırsla değil, Güven’le ve şefkatle atılmış.
Eksik kalan ne varsa geçmişte,
Tamamlamaya değil, birlikte taşımaya alışalım.

Söz vermiyorum sana cennet bahçeleri için,
Çünkü benim de bahçelerimi talan ettiler.
Ama söz veriyorum;
Kanayan neresi varsa saracağız beraber.
Sen benim göğsümdeki o eski sızıyı üfle,
Ben senin saçlarındaki o yorgun rüzgarları susturayım.
Güvenmeyelim dünyaya, insanlara, kadere...
Biz sadece birbirimize tutunup,
Sıfırdan bir hayatı başlatalım…