Ey bakışınla darmadağın ettiğin yalnız kalp,
Bir tek bakışınla içimdeki nefsin evi yandı.
Yüzünde güneş gibi bir parlaklık,
bakışında gecenin ayı var,
Dışın bahar gibi güzelken,
içinde matemden kelimeler gizli.
Sana mavi bir gök getirsem
Gözleri yıldızlardan çalınma
Saçları Güneş’ten alınma
Yollarında hasret kokusu
İçinde sevda türküsü
Kenarında işlemesi sarı bir yazma
Merhaba Artemis,
bugün sana yüreğimden akan son cümlenin
dilsiz kıyametinden yazıyorum.
Boğazımda düğümlenen hakikatin
Yangın çökmüş yüreğime,
şakağıma kar izi değdi.
Yalnızlığımın adı da yok tarifi de.
Gözlerimde bin yıllık özlemin ahı,
Hasretin mabedim, her yanım zemheri.
Tozlanmış yüreğim,
Gecenin içinde sen diye yanarım,
Islak bir mektup gibi, kalbin ellerimde.
Adını her harfte biraz daha anarım,
Unutur sandım da...
Yine de unutamadım.
Beni kaybettin...
Bunu en son sen anlayacaksın.
Bir sabah çiçeklere su verirken.
Bir akşam perdeyi kapatırken.
Belkide bir şarkının en sevdiğin yerine gelince
İçin yanacak, kalbin acıyacak.
Leyl-i kadimde doğmadım ben.
yaratıldım bir “hiç”ten.
Sonra o hiç beni dışladı,
bir sürgün gibi attı varlığa
Tenim, acının kemiğe bürünmüş hâli,
Ruh dediğin;
Yaralı bir meleğin kalbinden düştün yeryüzüne.
Geceler seni rahminde büyüttü.
Callisto adını bilmeden sahip çıktı sana.
Sustu göğün kadim yakarışları.
Çözüldü gökte asılı olanların mühürleri.
Eşgaline eşdeğer suret bulunmadı.
Sürgün edilmiş hayaller koydum geriye.
Kalbindeki merdiven boşluğundan bakıyorum hayata.
İçimde ağlamış çocukların sessizliği,
Dışarıda gürül gürül akan yalnızlık.
Acıyla süslenmiş akşamlar asılı kirpiklerime.
Sana anlatamadığım o kadar çok şey var ki;
Bir yabancının omzunda
sessizce ağlarken mırıldandım adını.
Bir başkasının gülüşünde
senin sustuğun sözleri aradım olmadı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!