Ayağı toz velet Şiiri - Halil İbrahim Çifci

Beşiktaş’ın ara sokaklarında geçirdim çocukluğumu, arnavutkaldırımlarda, o siyah katran yollarda oynardık bir avuç çocukla. Kimisi esmer, kimisi beyaz, sarıydı bazılarımız; tırnak altlarımız kirli, kimi gözler çapaklıydı… Nasıldı açtı kanatlarını yıllar, uzadıkça uzadı bu yollar, her kavşakta eksildik, kimbilir nerdedir şimdi o çocuklar… Artık açmak zorundaydım gözlerimi ne kadar istemesem de, yoksa gecikecektim şu kara demirden yılana. Kalkarken trenim istasyonundan yaşlı bir homurtu ile anladım tekrar nereye gittiğimi. Memleketin ortasına, bozkırına yazmıştı kaderin kalemi beni, e bize de onu yaşamak düşer, haksız mıyım? Bir gidip de bakayım kimlermiş bu vatanın bağrında ekmek arayan…

Vardım tepelerden inince geleceğim köye,
Batan güneş yalamış çayırlarını.
Baksana kurumuş ırmak ile çayları…
Neyse, biz çıkalım da şu yokuşu,
Bakalım neymiş bu toprağın kokusu.

Çölün ortasında bir genç gördüm,
Sallandırıyor kendini salkım söğüt altında.
— Ne yapıyorsun burada delikanlı?

Ah beyim, o nereden anlasın İstanbul ağzı…
Bak utandı şimdi, düğümlenir boğazı.

— Sıkılmıyor musun tek başına burada?

Etme bey, hiç eğlendi mi ki bilsin sıkılmayı…
Baksana, ayakları çıplak, toz altı.

H.İ.Ç.