Ay Yüzlüm Şiiri - Aykut Kınay

Ay yüzlüm, seherinde güne baka.
Özüm dönse tacının gölgesinde.
Bir nefeste yanar gönül gözlerim
Düşsem toprağına, bahar olurum.

Uçsam rüzgâra, dalına konarım.
Gök suyunda ellerimi yıkarım.
Tenim bağrında tohuma karışsa.
Şems’e ram olan ayçiçeğimsin.

Köküm toprağında, yüzüm göklerde
Döküldüm tane tane yollarına.
Tuz bastım gönlümün yarasına
Koştum saklı bahar bilmecesine.

Gönlüm, sen gurbete meyletme
Eğilip kilim olmak bu yolda taç.
Bir söze bakar hırkayı çıkarmak.
İçinde saklıdır cümle âlem, bak.