76- Eriyebilsem Gözlerinin İçinde

76-ERİYEBİLSEM GÖZLERİNİN İÇİNDE

Gözlerinin derinliğinde kaybolabilsem,
Bir eriyebilsem gözlerinin içinde,
Bir damla olsun kalabileyim orada,
Sonsuza dek.

Teninde eriyip bir damar olsam,
Her kalp atışında senin adınla kanasam,
Sıcağınla kavrulsam, kendi küllerimde boğulurken bile
“daha” diye yalvarsam.
Nefesim senin nefesine kilitlense,
Boğulmak bile bir lütuf olsa.

Sokaklar beni taşımıyor artık,
Her kaldırımda bir parçam kalıyor geride, Seni ararken.
Adımlarım kendi kendime ihanet ediyor,
Çünkü her adım Sensizliğe biraz daha yaklaştırıyor beni.

Belkilerim öldü, utancından intihar etti umutlarım
Işık bile benden kaçıyor, karanlıkta o kadar koyu ki,
İçinde Sensizliği bir hançer gibi kaburgalarımın arasına gömdüm,
Her nefeste biraz daha derin.

Bu ayrılık zehri damarlarımda dolaşıyor,
Ağlamak yetmiyor, Kan ağlamak yetmiyor,
Ruhumu kusmak yetmiyor.
Hâlâ içimde taşıyorum o zehri, tatlı tatlı.

Bir görebilsem o yüzü, içinde hâlâ “biz” diye
Titreşen bir ışık kırıntısı olan...
Bir duyabilsem sesini, kulağımın içinde
Sonsuza dek bir yara gibi açılsın.

Ah bir sarılsam... Kemiklerim un ufak olsun,
Ruhuma sığdıramayayım o ateşi,
Ölüm bile kıskançlıktan bizim kapımıza dayansın.

Bir anlayabilsen beni, hayallerimin içindeki
O çığlıkları avuçlarına alıp kalbine bastırsan...
Saman alevi değil, Roma yangını olsak,
Birbirimizi yakarak Küllerimizden yeniden doğsak.

Bir nefeste tükenmeyelim, bir öpücükte bitelim,
Yaşama değil, sadece sana akan
O dipsiz, o sonsuz, o kapkaranlık hiçliğe akalım.

Çünkü sensiz nefes almak nefes almak değil,
İşkencesidir ölümün… En yavaş, En acımasız, En utanç verici.

Gel...
Ya da bırak öleyim senin adınla son nefesimde

08.09.1995