Atilla Ertuğrul Şiirleri - Şair Atilla E ...

Bir yaz günü gönül kapını çaldım
Ateşlere yaktın yakar nar beni
Görünce yüzünü çakıldım kaldım
Büyüledin ettin ihtiyar beni

Üzerime doğan seher yıldızım

Alem senin hürmetine var oldu
Issız çöle inen nursun efendim
Zalim sinsi düşmanların kör oldu
Şüphesiz en güzel yârsın efendim

Müjde verdin ümmetine güldürdün

Yağmurun yağışı,suyun akışı
Ceylanın bakışı, nârın yakışı
Şimşeğin çakışı, dağın yokuşu
Seni hatırlatır güzel Allahım

Havadaki kuşlar,yoldaki taşlar

Sağ yanımda evliyalar beslenir
Sol yanımda eşkıyalar üslenir
Gönlüm hakkın dergahında uslanır
Gülistanda açan gülüm var benim

Aslı bozuk ile ünsiyet kurmam

Kelam ağır geldi yazmadı kalem
Yiğit olan gelir zor meydanına
Hakikat'ı arar her aklı selim
Her kul çıkamaz'ki er meydanına

Söyle hele canan sevmekmi suçum
Gülşenli bağımı hâra çevirdin
Kar yağdı başıma aklaştı sacım
Ayımı yılımı zara çevirdin

Sızlar gönül yaram iner derine

Faydası olmaz ilimden
Dinsiz imansız zalimden
Şehadetsiz bir ölümden
Sana sığındım Allahım

Hasta yatarken yorganda

Kalem namlusunu şiir doldurmuş
Tek tek atıp beni vuran Şeyrani.
Elinde Zülfikar, Ali misali.
Karşıma geçipte, duran Şeyrani

Bilinmez insanın özünde ki sır.

Mil çekilsin gözlerine
İnme insin dizlerine
Nasıl kandım sözlerine
Seni zalim çürüyesin

Bağlı kalsın elin kolun

Vefasız insanla çıkarsan yola
Namert köprüsünde verirsin mola
Kim ne yapabilir vicdansız kula
Baharı beklerken kışa gelirsin

Hiç kimse kaçamaz öz kâderinden