Atilla Ertuğrul Şiirleri - Şair Atilla E ...

Soğanlı dağının yiğit insanı
Bardız yaylasının gülü Ergani
Kendi mütavazi büyüktür şanı
Olmaz zalimlerin kulu Ergani

Aynasıdır iyilerin kin gütmez

Sevinme ey nefsim seni bir kere
Hak için ağlarken görmeden ölmem
İman deryasından kalbe bir zerre
Bir damla hidayet sürmeden ölmem

Ne yapsan ayandır yüce mevlaya

Gök yüzünde ay'dır adın
Baldan tatlı pay'dır adın
Uslanmayan toy'dur adın
Balkanların gülü güzel

Tanıma'yan el olumş'sun

Aşkına düşeli kaldım ateşte
Dünya zindan oldu ruhum kafeste
Gönlüm aciz düştü can son nefeste
Bu aşkın sırrına eremedim oy

Nasıl sevdim ben o kaşı karayı

Her yanımız doldu arsız insanla
Vefası olmayan yüzden bezmişim
Hakka yüz çevirmiş gezer şeytanla
Hakkı söylemeyen sözden bezmişim

Bilmem neydi bize feleğin kastı

Gönül yükseklerden uçma ne olur
Kalmadı gezecek hallerin senin
Her güzele kapı açma ne olur
Kalmadı yüzecek göllerin senin

Ferhat olmuş yüce dağlar yararsın

Seyrettim cihanı cümle âlemi
Aşkın deryasına daldım bu gece
Yaz deyince yazmış kudret kalemi
Özümü od,lara saldım bu gece

Bir ara gözüktü beşerin yârı

Bir yanı kos koca derin marmara
Bir yanı yaslanmış yüce dağlara
Sanki sitem yüklü geçen çağlara
Vatanın solmayan gülü Derince

Duman kaplar çene dağın başını

Hesapsız kitapsız sakın yaşama
Alemi yoktan var eden biri var
Hacerül esvette siyah taş ama
Kâinâtta onun büyük sırı var

Her şeyi ilmiyle Mevla kuşatmış

Duysun beni yerler gökler felekler
Bahcemize daldı kuduz köpekler
Sırtımızdan vurdu arsız dönekler
Kundakta ölüyor yavru bebekler
Nerede kaldınız Ali,Ömerler
Yetişin filistin sizleri bekler