Aşkın içinde bir yer

Birini sevmekle başlıyor bazı akşamlar,
sonra bütün şehir biraz ona benziyor.
Bir sokak lambası yanıyor mesela,
sen onun gözlerindeki uzaklığı görüyorsun.

Kimseye söylemediğin şeyler birikiyor içinde,
bir fincan çayın soğuyuşunda bile
beklemek var artık.
Bir telefon sesi,
bir kapı aralığı,
bir yarım kalmış cümle kadar yakınsın ona.

Düşünüyorsun;
"Acaba bugün aklına geldim mi?"
Ne tuhaf bir soru bu,
bir insan kendi kalbinde bile
bazen misafir kalıyor.

Kıskanıyorsun dünyayı ondan,
bir bakışı, bir sözü,
başkasına değen küçücük bir gülüşü bile
içinde sessiz bir fırtına çıkarıyor.

Oysa sevmek biraz da kaybolmaktır,
kendi adını unutup
bir başkasının sesinde yeniden bulmaktır kendini.

Yanında olmayı düşlüyorsun,
bir ömür aynı pencereye bakmayı,
aynı yağmurun altında susmayı...

Ve anlıyorsun sonunda;
aşk dediğin şey
bazen kavuşmak değil,
bir insanın yokluğunda bile
kalbinin hâlâ onunla konuşmasıdır.