Aşkın en sessiz yeri Şiiri - Gece Gözlü

Aşkın En Sessiz Yeri

“Aşk ağlar mı deme”
bak, ağlıyor kalbim sana,
sesim yok artık dilimde
sözlerim düşüyor zamana.
Sana feda bu can dedim,
bir ömür değil, bir nefeslik değil,
ben kendimi sana verdim
geri dönüşü olmayan bir sevdalık gibi.
Hayatın içinden geçerken
her şey yerli yerindeydi aslında,
ta ki sen dokunana kadar
ben eksildim kendi varlığımda.
Bir bakışın vardı…
insanı kendinden çıkaran,
neye tutunsam kırıldı
senin yokluğunla sınanan.
“Aşk ağlar mı deme”
çünkü aşk bazen insanı değil,
insan kendi kendini
yavaş yavaş tüketir gibi.
Ben sana feda oldum,
bunu bir söz sanma sakın,
bu bir düşüş değil sadece,
bir insanın kendinden vazgeçişi yakın.
Ve şimdi…
gecenin tam ortasında
adın geçiyor içimden,
kimse duymuyor ama
ben paramparça oluyorum sessizce.
Bir sokak lambası titriyor uzakta,
sanki benim içimdeki gibi,
ne sabit kalabiliyorum hayatta
ne de unutabiliyorum seni.
“Aşk ağlar mı deme”
çünkü aşk bazen insanı değil,
insan kendi kendini
yavaş yavaş tüketir gibi.
Sana feda bu can dedim,
şimdi anlıyorum ne demekmiş,
birini sevmek değil mesele
kendini onun içinde kaybetmekmiş.
Bir fotoğrafın yok elimde,
ama yüzün her yerde asılı,
kalbim seni hatırlamakla değil
seni unutamamakla yıkılı.
Hayat devam ediyor diyorlar,
ben aynı cümlede takılı kalıyorum,
sen gideli beri ben
hep “burada değilim” yaşıyorum.
Ve aşk…
ağlamayı bile unutan bir çocuk gibi,
içimde büyüyor
adı konmamış bir eksiklik gibi.
“Aşk ağlar mı deme” artık,
çünkü biz sustukça anlaşılıyor,
en çok bağıran şey bazen
hiç çıkmayan bir iç ses oluyor.
Sana feda bu can dedim,
şimdi anlıyorum ne demekmiş,
bir insanın kendini verip
kendi olmaktan vazgeçişiymiş.
Ben seni kaybetmedim aslında,
ben kendimi sende bıraktım,
geri dönen bir ben yok artık
sadece yarım kalmış bir adımım.
Hayatın içinden geçiyorum
ama hiçbir yere varmıyorum,
çünkü sen neredeysen
ben orayı “hayat” sanıyorum.
Ve sonunda anlıyorum sessizce:
ne sen tam geldin bana,
ne ben tam gidebildim senden…
biz sadece yarım kaldık
aynı cümlede,
aynı zamanda.