Aşkın Gururu Yok Şiiri - Gece Gözlü

AŞKIN GURURU YOK

Aşkın gururu yoktur;
sevgili
kadınmış, erkekmiş, ne fark eder?
Sevdiğin insanın elleri ellerinde değilse
dünya avuçlarının içinde olsa neye yarar?
Ellerin ellerimde olmasa da,
bakışların bakışlarımda kalmasa da
seninle yaşadıklarımızı
hatırladın mı?

Bir zamanlar
yüreğim sana en güzel çayını sundu.
Kirpiklerin değdi bardağıma,
gözlerinden düşen o ince buğu
demlendi yüreğimde.
Ben seni
bir çayın sıcaklığında değil,
ömrümün en üşüyen yerinde sevdim.

İnsan hep sevdiğine aptal,
hep sevdiğine savunmasız olurmuş.
Sen de benim
en çaresiz yanımdın.
Adını duyduğumda aklım,
gözlerini gördüğümde gururum susardı.

Kaç kere gömdüm seni
içimdeki o sessiz mezarlığa...
Kaç gece
söylemek isteyip de söyleyemediklerimi
başkalarının omuzlarına kustum.
Kimse bilmedi
benim seni ne kadar içimde taşıdığımı.

Sonra zaman geçti...
Ne bir selamın geldi artık,
ne de ardında bıraktığın
bir “hoşça kal” kelimesi.
Oysa insan
en çok vedası söylenmeyenlerden kalır.
Sen gittin;
ben senden sonra
her gelenin gözlerinde seni aradım.

Hiçbiri sen değildi.
Seven insan
hayatından gitmez;
sadece hayatının içindeki yerini değiştirir.
Sen benim için
sevgili olmaktan çıktın belki,
içimdeki yaranın
adı olarak kaldın.

Şimdi ellerin ellerimde değil,
bakışların bakışlarımda değil.

bir gün bir çayın buharı yükselirse gökyüzüne,
kirpiklerine takılan o eski akşamı hatırla.
ben seni
unutmadım demiyorum...
Sadece seni
unutmayı öğrendiğimi sanacak kadar
kendime yalan söylemiyorum.

aşkın gerçekten gururu yoksa,
ben hâlâ aynı yerdeyim:
Senin sustuğun yerde
benim yüreğim hâlâ
sana söyleyemediği
son “hoşça kal”ı söylüyor.

Belki bir gün
aynı yağmurun altında ıslanırız yeniden,
aynı şarkı çalar uzaktan,
aynı koku düşer aklımıza
eski bir akşamdan.
Sen bana bakarsın,
ben gözlerimi kaçırırım.

aşk
yeniden yaşanmak için değil,
ömür boyu hatırlanmak için gelir.
Ben seni affeder miyim, bilmiyorum.
Bak ,
Sana kızdığım kadar
seni sevdim.
Sana sustuğum kadar
içimde seni konuşturdum.

senden vazgeçtiğim her gece
sabahına biraz daha eksik uyandım.
Şimdi ne ellerin ellerimde,
ne sesin odamda,
ne de kapımda bekleyen
bir “hoşça kal”ın var.

sen bilmezsin...
İnsan bazen
birini kaybettiği gün değil,
onu hâlâ sevdiğini anladığı gün
yenilir.
Ben sana yenildim.

Hem de
hiç kimse görmeden,
hiç kimse duymadan,
yalnızca kendi yüreğimin içinde.
eğer bir gün
bana “Beni hatırladın mı?” diye sorarsan,
sana uzun uzun anlatmayacağım.
Sadece bir çay koyacağım masaya.
Buharı yükselecek göğe...

“Sen yokken bile
seni bekleyen bir yürek vardı burada.
Ben o yüreğin sahibiydim.
Sen ise
ömrümün en güzel yarası...”
Aşkın gururu yoktur sevgilim.

insanın
kendine dönmek zorunda kaldığı
bir sonu vardır.
Ben sana dönmeyeceğim.

sevgisizlikten değil,
insanın kendisini
bir kez olsun
kendisi kadar sevmesinden doğar.
GeceGözlü