Aşk Senfoni 2 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Ey kalbimin gecesinde sönmeyen yıldız,
Sen gittin; ama yokluğun, varlığından daha derin kaldı içimde.
Her gece ay vuruyor pencereme,
ben seni düşünüyorum.
Sanki gökyüzü, adını unutmamam için kurulmuş.
Zaman geçiyor derler, oysa benim saatlerim senin gidişinde durdu.
Dakikalar ilerliyor belki,
ama kalbim aynı vedada bekliyor hâlâ.
Ey uzaklığın içindeki en yakın,
Bil ki seni unutmadım;
yalnızca acını taşımayı öğrendim.
Çünkü aşk, yalnız kavuşmanın sevinci değildir; bazen insanın bir yokluğu ömrü boyunca onurla taşımasıdır.
Ve eğer kader bir gün yollarımızı yeniden keserse, ben seni ilk günkü heyecanla değil,
kaybetmenin öğrettiği sonsuzlukla seveceğim.
Çünkü gerçek sevda, sevgilim,
zamana yenilmez; yalnızca sessizleşir
ve insanın ruhuna dönüşür.
Aşk

Seni unutmaya karar verdim geçenlerde.
Montumu giydim,
sokağa çıktım,
hatta ciddi görünmeye bile çalıştım.
Ama insanın kalbi,
devlet dairesindeki memurlar gibi;
ne söylesen geç anlıyor,
ne istesen tam yapıyor.
Şehir kalabalıktı.
Arabalar geçti,
insanlar telaşla yürüdü,
bir kadın pencereden saksı suladı.
Hayat,
benim içimdeki yıkımdan habersizdi.
Bir dükkânın camında kendimi gördüm sonra.
Yüzüm aynıydı belki,
ama gözlerimde
uzun zamandır eve dönmemiş birinin yorgunluğu vardı.
Garip değil mi?
İnsan bazen
birini kaybedince
kendi hayatında kiracı gibi dolaşıyor.
Akşam eve döndüm.
Sandalyeye oturdum.
Sessizlik karşıma geçti.
İkimiz de senden bahsetmedik
ama bütün gece
yalnız senden söz edildi.
Aşk

Seni unutmaya karar verdim geçenlerde.
Montumu giydim, sokağa çıktım,
hatta ciddi görünmeye bile çalıştım.
Ama insanın kalbi,
devlet dairesindeki memurlar gibi;
ne söylesen geç anlıyor, ne istesen tam yapıyor.
Şehir kalabalıktı.
Arabalar geçti, insanlar telaşla yürüdü,
bir kadın pencereden saksı suladı.
Hayat, benim içimdeki yıkımdan habersizdi.
Bir dükkânın camında kendimi gördüm sonra.
Yüzüm aynıydı belki, ama gözlerimde
uzun zamandır eve dönmemiş birinin yorgunluğu vardı.
Garip değil mi?
İnsan bazen birini kaybedince
kendi hayatında kiracı gibi dolaşıyor.
Akşam eve döndüm. Sandalyeye oturdum.
Sessizlik karşıma geçti.
İkimiz de senden bahsetmedik
ama bütün gece yalnız senden söz edildi.
Aşk

Seni bir sonbahar akşamı gibi sevdim,
yavaşça içime inen
hüzünlü bir serinlikle.
Adın, dilimde değil artık;
kalbimde dolaşan
uzun bir yalnızlık.
Özlemek…
senin bende bıraktığın
en güzel yara; kanamıyor
ama her gece yeniden sızlıyor.
Bir bakışın vardı,
şimdi yalnız gölgesi kaldı;
ama insan bazen bir gölgeyi bile
ömür boyu taşıyabiliyor.
Ve garip…
en çok da
kavuşamayacağını bildiğin kişiyi
kendine yakın hissediyor insan.
Ben seni bir şiir gibi değil,
şiir yazdıran bir eksiklik gibi seviyorum.
Aşk

Seni beklemiyorum artık,
ama gelsen şaşırmam.
Çünkü bazı insanlar
gidince bitmiyor;
insanın içinde
sessizce sürüyor.
Yokluğun,
alıştığım bir yalnızlık oldu.
Ve ben anladım:
Aşk,
birlikte olmak değil bazen,
aynı eksikliği paylaşmak.
Aşk