Senfoni Aşk 2 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Seninle yürürken
yolun nereye gittiğini sormuyorum.
Çünkü bazı yollar
bir yere varmak için değil,
yan yana yürümeyi öğrenmek içindir.
Elini tuttuğumda
dünyayı değiştirmiyorum.
Ama içimde
küçük bir dünya değişiyor.
Korkularım susuyor.
Geçmiş biraz uzaklaşıyor.
Gelecek,
ilk kez korkulacak bir yer olmaktan çıkıyor.
Aşk

Aynı gökyüzünün altında
seninle yürümek,
bu ömrün bana verdiği
en güzel yolculuk.
Aşk

Bana geldiğinde
senden hiçbir şey istemedim.
Ne geçmişini,
ne korkularını,
ne de yarınlarını.
Yalnızca
yanımda kendin olmanı istedim.
Aşk

Gerçek sevgi
“Benimsin” demez.
Şöyle der:
“Gitmek istersen git.
Ama dönmek istersen
kalbimde sana ayrılmış
bir yer hep olacak.”
Aşk

Aşkın
en güzel hâli:
Birinin yanında
tutsak değil,
güvende ve özgür
hissedebilmek.
Aşk

İnsan sevdiği kişiye
bir ev verebiliyorsa
duvarlardan değil,
güvenden yapmalı onu.
Sen benim evimsin.
Ama duvarlarım değilsin.
İstersen koş.
İstersen uzaklara git.
Ben yine burada
aynı gökyüzünün altında
seni beklerim.
Çünkü gerçek sevgi
“Benimsin” demez.
Şöyle der:
“Gitmek istersen git.
Ama dönmek istersen
kalbimde sana ayrılmış
bir yer hep olacak.”
Aşk

İnsan bazen
birinin elini tuttuğunda
bütün kaçış yollarını
kendi isteğiyle kapatıyor.
Sen benim
kaçışım değildin.
Tam tersine,
Hayatın bütün karmaşasına rağmen
kalmak istediğim
tek yer sendin.
Aşk

Ben sana
yalnız bugünün aşkıyla gelmedim.
İçimde yaşanmamış
bütün baharları,
söylenmemiş bütün sözleri,
yarım kalmış bütün vedaları
getirdim.
Sen de sustun.
Ama gözlerin
benden daha eski bir şey söyledi:
“Geç kaldın.”
Belki gerçekten geç kaldım.
Fakat sevgi
bazen zamanında gelmek değildir.
Bunca yılın içinden geçip
doğru insana ulaşmaktır.
Aşk

Sana söyleyemediğim
çok şey var.
Bazıları kelime değil zaten.
Bir bakış,
bir susuş,
yanımda biraz fazla kalışın...
Bunların hepsi
kalbimde ayrı bir cümle.
Aşk

Bir insan
bir başkasının hayatına
dokunduğunda,
O dokunuş
her zaman kaybolmuyor.
Bazen bir cesaret oluyor.
Bazen bir umut.
Bazen sabah uyandığında
“Bugün de devam edeceğim.”
dedirten küçük bir ışık.
Sen benim için
işte böyle kaldın.
Bir mucize değil.
Daha gerçek bir şey:
Karanlıkta yolumu
kendim bulabileceğimi
hatırlatan bir el.
Aşk

Bir gün
sana olan sevgimi
tek bir cümleyle anlatmam gerekirse,
şunu söylerim:
Sen hayatımı benim yerime yaşamadın;
ama onu yaşamaya
daha çok inanmamı sağladın.
Aşk

Bir insan
bir başkasının hayatına
dokunduğunda,
O dokunuş
her zaman kaybolmuyor.
Bazen bir cesaret oluyor.
Bazen bir umut.
Bazen sabah uyandığında
“Bugün de devam edeceğim.”
dedirten küçük bir ışık.
Aşk

Sonra ben her sustuğumda
seni biraz daha anlıyorum:
Bazı insanlar
hayatımıza gelmez;
gönlümüzde
yerini bulur.
Sen de
benim gönlümde
yerini buldun.
Aşk

Ben seni
bir karşılık beklediğim için değil,
kalbim seni seçtiği için
sevdim.
Ve hâlâ
senin bende bıraktığın
o güzel duygunun ardından
yürüyorum.
Aşk

Senden Kalan Zaman
Seni bir mevsimde sevmedim.
Bir mevsim kadar uzun
bir bekleyişte sevdim.
Şehir değişti,
Sokakların isimleri değişti,
İnsanların yüzlerine
başka hikâyeler yerleşti.
Ama sen,
Bende aynı yerde kaldın.
Bir eski mektubun
kat yerinde,
Bir sandığın dibinde unutulmuş
ipek bir mendil gibi...
Dokunmaya kıyamadığım
bir hatıra.
Seni düşündüğümde
geçmişe dönmüyorum.
Geçmişin içinden
bugüne bakıyorum.
Çünkü bazı aşklar
yaşandığı zamanda kalmaz.
İnsanın özünde
kendine yeni bir hayat kurar.
Sen benim hayatımda
böyle kaldın.
Bazen bir şarkıda,
bazen uzak bir şehirde,
bazen hiç tanımadığım
bir kadının gözlerinde...
Seni aramıyorum.
Ama seni hatırlatan
her şey beni buluyor.
Belki aşkın en garip tarafı bu:
İnsan birini kaybettikten sonra
onunla ilgili her şeyi
daha dikkatli görmeye başlıyor.
Bir çiçeğin rengini,
Akşamın kokusunu,
Bir kapının kapanışını,
Birinin vedalaşırken
son kez dönüp bakışını...
Sen bana
bunları bıraktın.
Ve ben yıllar sonra
şunu anladım:
Bir insanın hayatımıza
ne kadar kaldığı
değil,
bizden ne kadar
hayat aldığı önemliymiş.
Sen benden
bir parça almadın.
Bana bir dünya bıraktın.
Şimdi o dünyanın içinde
tek başıma dolaşıyorum.
Ama yalnız değilim.
Çünkü her köşesinde
senin bir zamanlar
dokunduğun bir ışık var.
Bir gün karşılaşırsak,
Sana geçmişi sormayacağım.
“Beni hatırladın mı?”
da demeyeceğim.
Sadece gülümseyeceğim.
Çünkü bazı insanlar
unutulmaz.
Onlar,
İnsanın hayatına karışır
ve zaman geçtikçe
hatıradan çok
karaktere dönüşür.
Sen benim
en güzel hatıram değil,
beni değiştiren
en derin hikâyemsin.
Aşk

Hayatın anlamını bulamadım;
fakat hayatın anlamlı
hissedilebileceği bir insan buldum.
Bu yeter mi?
Bilmiyorum.
Ama bazen
Bir ömrü açıklamaya
çalışmaktan daha değerlidir
bir ömrü
birlikte yaşamaya
değer bulmak.
Aşk

Aşkın Bilmediği Denklem
Seni sevmek
kolay bir mesele değildi.
Çünkü ben
aşkı yalnızca kalbin işi sananlardan değildim.
Bir insanı sevmek
ne demekti?
Onu istemek mi?
Ona bağlanmak mı?
Yoksa onun varlığını
kendi hayatının anlamına
sessizce dâhil etmek mi?
Sen geldin.
Sorular çoğaldı.
Cevaplar azaldı.
İşte o zaman
aşkın bir duygu olmaktan
daha fazlası olduğunu anladım.
Bir insanı sevmek,
Onun dünyasını
kendi dünyan kadar
ciddiye almaktır.
Onun korkularına
kendi korkuların kadar
yer açmaktır.
Ve en önemlisi,
Onu değiştirmeye çalışmadan
yanında kalabilmektir.
Dünya bize
sahip olmayı öğretiyor.
Evler,
Topraklar,
Unvanlar,
İnsanlar...
Her şeyin önüne
“benim” kelimesini koyuyor.
Ben sana
hiç “benimsin” demedim.
Çünkü seni sevmenin
sana sahip olmak anlamına
gelmesini istemedim.
Sen özgürken güzeldin.
Ben de seni
özgürlüğün içinde sevdim.
Belki aşkın
en büyük çelişkisi burada:
İnsana yaklaşmak isterken
onu kendinden uzaklaştırmamak.
Kalbine girmek isterken
kapısını kırmamak.
Bir ömür istemek isterken
bir günü bile
zorla almamak.
Şimdi düşünüyorum:
Belki hayatın bütün büyük
sorularının cevabı yok.
Belki insan,
Hakikati ararken
yalnızca kendine daha çok
soru soruyor.
Ama sen yanımdayken
bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Hayatın anlamını bulamadım;
fakat hayatın anlamlı
hissedilebileceği bir insan buldum.
Bu yeter mi?
Bilmiyorum.
Ama bazen
Bir ömrü açıklamaya
çalışmaktan daha değerlidir
bir ömrü
birlikte yaşamaya
değer bulmak.
Aşk