Saklı Matruşka Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Hiç bilmediğim yönlerin vardı, uzak bir iklim gibi,
ısrarla saklıyordun teninin kuytularında.
Ne zaman sormaya kalksam,
dilinde kekeme birkaç heceyle mühürleniyordu gece
ve konu apansız değişiyordu,
bırakıp bizi o keskin uçurumda.
Israrla saklıyordun kendini benden,
yetmiyordu; yasaklıyordun hikayeni.

​Zamanla, o taşkın ve deli hislerimi
bıraktım aşkın sual olunmaz hikmetine.
Hani o bildik ezber:
"Sevdikçe tanırsın yahut tanıdıkça seversin" meselesi
hükmünü yitirmişti aramızda.
Seviyordum işte, ötesi sükuttu.
Bilmediğim yönlerin bir bahane sayılmalıydı,
bir ömrü aşan o uzun, o sabırlı bekleyişimin ardından
bu şahane aşkın teşrifine
gölge düşürmemeliydim.

​Ama insanız işte, şeytanın o eski vesvesesi…
Dürttükçe dürttü içimdeki o çocuk hafiyeyi.
Adım adım iz sürdüm ruhunun labirentlerinde,
öğrendiğim her gizinden, kopardığım her yasak meyveden
tekinsiz bir haz duydum.
​
Lakin bir gariplik vardı bu keşif serüveninde;
açtığım her kilit, dokunduğum her sır,
bir matruşka gibi küçültüyordu içimizdeki o büyük aşkı.
Daha küçüğü, daha da küçüğü derken…
Son kilidini de kırdığımda o gizemli kalenin,
en dipteki o son sırrın iki parçası kalmıştı avuçlarımda:
​
İki parçaya ayrılmış, yorgun bir kalp.

​İşte, nihayet tamamen sahip olmuştum sana.
Benim kılmadığım, söküp almadığım tek bir zerren bile kalmamıştı.

​Çok sürmedi.
Ne sen kaldın, ne de aşk elimde.
Avuçlarımdaki o kırık kalp parçalarını gagasına takıp,
çırpınarak, titreyerek kanat açan yaralı bir kuş gibi
bırakıverdi kendini gecenin boşluğuna.
Düşecek gibi oldu önce, sarsıldı, yalpaladı…
Sonra sığındı kendi yalnızlığının gökyüzüne,
uçuverdi o geri dönülmez sonsuzluğa.
​
Şimdi bir masal gibi anlatıyorum önüme gelene,
kendi enkazımdan çıkardığım bu geç kalmış kehaneti:
Ben ettim, siz etmeyin…
​
Çünkü aşk, hiçbir zaman tamamen sahip olamayacağını
o uçsuz bucaksız mesafesiyle sevebilmektir.