Aşk Dedikleri Şey Şiiri - Mustafa Alp

aşk sahipsizmiş.
ulan dedim, ne güzel palavra
herkese bir tebessüm,
her omuza ayrı bir baş,
her gönle yarım yudum umut.
sonra adına da sevda.

meyhaneler bunun için dolu be agop,
kimse rakıyı susuzluktan içmiyor.
biraz unutmak için,
biraz da beni de sevmişti diyebilmek için
deviriyor kadehleri.

şimdi bakıyorum da
herkes birbirinin gözünde misafir.
kimsenin kimseye kalacak hali yok.
kapılar açık, yataklar sıcak,
ama gönüller soğuk mezar taşı gibi.

bir kadın çıkıyor mesela karşına,
gülüşü bahar sanırsın.
iki kelime ediyor,
adam ömrünü seriştiriyor önüne.
sonra kadın gidiyor.
adam bir sigara dumanına dönüyor.

aşk dedikleri şey artık
eski bir şarkının kırık plağı gibi.
aynı yerden cızırdıyor insanın içini.

bir zamanlar sevda dediğin
adamı dağdan indirirdi.
şimdi mesajlara görüldü bırakıyorlar,
insan kendi yalnızlığına bile cevap alamıyor.

ben bir kadını öyle sevdim ki agop,
adı geçince sokakların sesi değişirdi.
şimdi adını duysam
ancak içimde eski bir duvar çatlıyor.

dediler ki
seviyor seni.
ulan seven insan
insanı bu kadar eksik bırakır mı?

aşk sahipliymiş bir de.
heh, en büyük yalan da o işte.
insan birine ait olunca
daha çok kaybediyor kendini.
bir çift göze sığınıyor,
sonra o göz kapanınca
bütün dünya kararıyor.

sevmek dediğin biraz da rezilliktir be agop.
birinin yolunu beklerken
kendinden geçmektir.
gelmeyeceğini bile bile
kapıya bakmaktır gece boyunca.

ben çok adam gördüm
adamım diye gezen.
bir kadın gidince
çocuk gibi dağıldılar kaldırımlara.

çünkü aşk,
şairlerin anlattığı kadar zarif değil.
aşk bazen düpedüz illet.
insanın aklını kemiren,
geceleri uykusunu boğan
serseri bir dert.

ama yine de vazgeçemiyor insan.
çünkü en güzel felaket
sevdiğin insanın gözlerinde başlıyor.

şimdi sor bana agop,
aşk nedir diye.
bir elde rakı şişesi,
öbür elde hatıralar derim.

ve eklerim ardından.

aşk sahipsizdir aslında.
herkese biraz umut verir.
ama insan
bir kişiyi gerçekten sevdi mi
işte o zaman
yine yalnız,
yine sahipsiz kalır…

✍️