Bölünmeler Oteli Şiiri - Murat Avcı Ozan

​​Kader midir bilmiyorum, diyorum ya, kader olsun
Asalım bunu da bir duvar çivisine, öyle dursun
Çünkü bir ben bölebiliyorum kendimi bu dünyada.
Hani o eski eczane şişeleri vardır ya, tozlu ve yan yana,
İşte öyle; birinden bir damla hüzün, diğerinden bir tutam telaş,
Böle böle ayırıyorum kendimi her birinden,
Sonra hepsini, o binbir parçaya bölünmüş ilaçları
Tek bir şişede eritip yeni bir zehir, yeni bir şifa gibi tekleştiriyorum.
Ne garip...
Tekleştikçe yeniden, en baştan bölünüyorum sonra.
Bakıyorum, masada kalan kocaman bir sıfır.

​Buna yalnızlık diyorlar, biliyorsun
Dünyalılar, o telaşlı ve hiçbir formüle sığmayanlar...
Oysa bölünmek bana göre değil, anlasana
Ben artık toplanmak istiyorum birdenbire.
Bir park bankından, bir çöp kenarından, yağmurlu bir caddeden
Hiç fark etmez, toplayıp tek bir gövde etmeli biri beni.
​
Ve hatta çarpılmak benim de hakkım değil mi?
Tercihen aşk elbette, o en eski reçete,
Ama bir yıldırım olsa da ne gam, kabulüm artık
Değişiklik olur biraz, bir laboratuvar camı çatlar pencerede.
Olmadı çıkarın beni bu karantinadan
Bu çok odalı, bu herkesin kendi ilacını ezberlediği loşluktan.

​Bölmeyin beni yeter artık, rica ederim
Yoruldum, sıkıldım, bunaldım aynı formülle sınanmaktan
Bölündükçe hep o aynı adam olarak kendime gelmekten.
​Görüyorsun ya, ne yana dönsem
Kalan kocaman bir sıfır.