Gözlerin dargın şimdi, ellerin çok uzak bana
Kırık bir yalnızlık var, çöküyor her akşama
Zamanla diner mi, içimdeki bu yara?
Sesinle yanarım hâlâ, unutmuyor anılar...
Adını anmak bile titretir kalbimi bak
Aşkın ateşine düştüm düşeli,
Gündüzüm karanlık, gecem dar gelir.
Gönül bir mecnundur, aklım neşeli,
Bu dertle yaşamak bana ar gelir.
Güzeller içinde birini seçtim,
Dünya, üzerine basıp geçtiğimiz bir toprak parçasından ziyade, ardımızda bıraktığımız gölgelerin mezarlığıdır. Her gün, biraz daha eksilerek tamamlıyoruz bu garip mesaiyi. Bir sabah aynaya bakarsın ve gördüğün yüzün sana ait olmadığını, sadece yılların yorgun bir hatırası olduğunu anlarsın. İnsan, en çok da kendine yabancılaştığı o ıssız saatlerde anlıyor: Hayat, kavuşmaların değil, yavaşlatılmış vedaların toplamıdır. Bir zamanlar sesini duyunca dünyayı unuttuğun insanların, şimdi sadece birer isimden ibaret kalması kalbin en dilsiz feryadıdır.
Kışın ortasında unutulmuş bir yazlık ev gibi soğuyor içimiz. Perdeleri çekilmiş, mobilyaları örtülmüş, neşesi tozlu raflara kaldırılmış bir oda... İçeriye sızan her ışık huzmesi, sadece ne kadar çok boşluğumuz olduğunu hatırlatıyor bize. Eskiden yaralarımızı birbirimize gösterir, teselli arardık; şimdiyse en derin sızılarımızı en şık kıyafetlerimizin altına gizliyoruz. Çünkü biliyoruz ki, artık kimse bir başkasının yangınına su taşımıyor; herkes sadece dumanın kendi gökyüzünü kirletmemesini istiyor.
Yorulmak, sadece yol yürümekle ilgili değildir. Asıl yorgunluk, artık hiçbir mucizeye inanmayacak kadar çok gerçekle tanışmış olmaktır. Umut, bir kuşun kanadında değil, bir mezar taşının soğukluğunda dinleniyor artık. Bizler, bitmemiş cümlelerin, gönderilmemiş mektupların ve hiç yaşanmamış baharların yorgun bekçileriyiz. Ve sonunda, her şey sessizliğe büründüğünde, elimizde kalan tek gerçek; aslında hiç kimsenin, hiç kimseyi tam olarak kurtaramayacağıdır.
Hoş geldin... Yüzündeki o sahte gülümsemenin ardına gizlediğin o derin uçurumu sadece ben görüyorum. Kimseler duymasın diye içine attığın o feryatlar, zamanla ruhunda aşınmaz kayalar oluşturmuş. Başkalarına "iyiyim" derken, kendi içinde kaç parçaya bölündüğünü, kaç geceyi kendinle kavga ederek sabah ettiğini biliyorum. Sen, başkalarının karanlığında kaybolmasın diye kendi mumunu tüketen o sessiz fedakarsın; ama bak, etrafın aydınlanırken sen karanlıkta kalıyorsun.
Daha ne kadar başkalarının beklediği o kusursuz maskeyi yüzünde taşıyacaksın? İçindeki o fırtınayı dindirmek yerine, dışarıya neden hep sütliman görünmeye çalışıyorsun? Herkesin seni onaylaması, seni sevmesi için verdiğin o tavizler, aslında seni sen yapan ne varsa birer birer koparıp götürüyor. Başkalarının takdirini kazanırken, kendi saygını kaybettiğini ne zaman fark edeceksin? Kimsenin seni tam olarak anlamayacağı bir dünyada, kendini başkalarına anlatmaya çalışmaktan yorulmadın mı?
Hayat, başkalarının kalıplarına sığmaya çalışacak kadar uzun değil. Kendi sınırlarını çizmekten, "hayır" demekten ve gerekirse yalnız kalmaktan korkma. Çünkü seni sadece sen olduğun için sevmeyenlerin kalabalığı, ruhun için en büyük ıssızlıktır. O kalabalıktan uzaklaş ve kendi ıssızlığında saklı olan o muazzam gücü keşfet. Bir başkasının gölgesinde serinlemek yerine, kendi güneşinde yanmayı göze al.
Evin en karanlık köşesinde unutulmuş, tozlanmış bir biblo gibi duruyorsun hayatının ortasında. Başkalarının eksiklerini yamalamaktan, kendi söküklerini görmeye vaktin kalmıyor. Herkese yetişen o yorgun adımların, konu kendi kapına geldiğinde neden hep geri geri gidiyor? İhmal, sadece bir şeyi yapmamak değildir; bir varlığı yavaş yavaş silmektir. Sen, her "iyiyim" dediğinde, aslında kendi varlığından bir parçayı feda ediyorsun.
Aynadaki yabancıyla göz göze gelmekten korkuyorsun çünkü orada bekleyen o terk edilmiş çocukla ne konuşacağını bilmiyorsun. Onu bir bayram sabahı kalabalıkta unutulmuş gibi bıraktın. Bilincin, bu sessiz istifanın yüküyle ağırlaşırken, takvimin yaprakları senin adına değil, senin üzerinden akıp gidiyor. Kendine ayırmadığın her saniye, başkalarının hayatında bir dipnot olmaya gönüllü oluyorsun. Oysa sen, bu kitabın ana karakteriydin; ne ara figüranlığa bu kadar alıştın?
"Bir gün durup kendine "Nasılsın?" diye sorma cesaretini gösterdiğinde, alacağın cevabın ağırlığından korkma. Çünkü iyileşme, o ihmal edilmiş enkazın altından ilk elini uzattığında başlar."
Bazen bir kalabalığın ortasında gözlerin birini arar, ama kimse bakmaz sana o gözle. İnsan, anlaşılmamayı öyle derin hisseder ki, yalnızlık artık bir tercih değil, mecburiyet olur. Anlatmak istersin, ama cümlelerin hep boğazına dizilir. Çünkü artık kimse duymak istemez seni, herkes kendi gürültüsüne meşgul. Ne zaman içini dökmek istesen, ya konuyu değiştirirler ya da zamanın olmadığını hatırlatırlar sana. O yüzden konuşmamayı öğrenirsin. Anlaşılmamayı, gülerek geçmeyi, “iyiyim” yalanını ezberlersin. Çünkü bazı dertler ne bir dosta sığar ne de bir kağıda. Sadece içini kemirir, yavaş yavaş…
Ve bir gün aynaya bakarken fark edersin; yüzün sende kalmış ama ruhun başka bir şehirde yıllardır sessizce ağlıyor. O günden sonra insanlar seni tanımaz olur, çünkü sen bile kendini hatırlamazsın. İçin hâlâ konuşmak ister ama susmak daha az yorar artık. Herkese yakınsın ama kimseye ait değilsin. Ve o göz göze gelemediğin yalnızlık, en sadık arkadaşın olur.
Gözlerinde deniz mi saklı,
yoksa ben mi her baktığımda boğuluyorum?
Bir mavilik var,
ne gökyüzüne benziyor ne de bildiğimiz sulara...
Sanki her damlasında bir hüzün var,
her bakışında anlatamadığın bir geçmiş,
Gülümse biraz. Hayat her zaman adil değil, evet; ama bazen küçük bir tebessüm, içindeki karanlığa ışık olabilir. Gülümse, çünkü gülümsemek sadece dışarıya değil, içine de iyi gelir. Kalbine bir nefes olur, umutlarını yeniden yeşertir.
Gülümse biraz, çünkü bu dünya senin üzülmeni değil, yeniden güç bulmanı bekliyor. Hangi fırtınadan geçtiysen geç, o gülüşünle her şeyi geride bırakabileceğini unutma. En zor anlarında bile gülümsemek, kendine duyduğun inancın bir işaretidir.
Ve unutma, gülümsemek bir teslimiyet değil, bir başlangıçtır. Yüzündeki o küçük ışık, içinde saklı olan umudu dışarı taşır. Belki zor, ama dene; çünkü gülümsemen, sana senden daha çok yakışıyor.
Herkes güldüğünde mutlu sanıyor insanı… Oysa bazı gülüşler var, mezarlık gibi sessiz. İçinde ne haykırışlar var kimse duymuyor, ne kayıplar var kimse bilmiyor. Her kahkahada bir şeyin üzeri örtülüyor aslında. Kırılmış kalplerin, tutulmamış sözlerin, geri dönmeyecek insanların acısı gizleniyor. “İyiyim” demek ezber oluyor, çünkü “kötüyüm” dediğinde gerçekten dinleyen olmuyor. Anlatmak boş geliyor artık, çünkü en çok güvendiklerin anlamıyor seni. Bir bakışınla yardım istemek istiyorsun ama kimse görmüyor. Sadece geçiyorlar yanından, yüzüne bakıp “ne güzel gülümsüyorsun” diyorlar. Kimse bilmiyor o gülüşün kaç gece uykusuzluktan, kaç sabah uyanmak istememekten geldiğini. Gülüyorsun çünkü ağlamak lüks gibi geliyor artık. Çünkü herkes güçlü kalmanı bekliyor senden, sen yıkıldığını bile bile ayakta duruyorsun. Ve içinde, sessizce cenazelerini taşıyorsun… Sana ait olmayan mezarlarda, kendini defnettiğini kimse anlamıyor.
Bir kez sırtını dönen biri, yüzüne ne kadar gülse de içinde taşıdığı gölge değişmez. Hain, ne zaman ne yaparsa yapsın, en güvenli sandığın anda yine en derin yerinden vurur seni. Çünkü ihanet, bir kez ruhuna işlemişse, sadakat sadece bir maskedir artık. En çok da inandıkların yıkar seni… en çok da “asla yapmaz” dediklerin. O yüzden öğrenirsin zamanla: Her “kardeşim” diyen dost değildir, her “yanındayım” diyen kalmaz fırtınada. Unutma, gerçek düşman yüzünü gizlemez… ama hain, en çok sevdiğinin teninde gizlidir. En çok da sırtını yasladığın eller bırakır seni boşluğa. Ve sonra dönüp bakarsın geçmişe, aslında hep bir işaret varmış ama görmek istememişsin. Çünkü insan, ihaneti en çok, sevdiğinde görmekten korkar. Ama bir kez maskeler düşünce, artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Ne kalbin, ne güvenin, ne de gözlerin… çünkü hainin bıraktığı yara, en çok içini çürütür.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!