Arsız Özlem Şiiri - Mustafa Alp

ey gönül.
yine kimi koydun baş köşene de
meyhaneler sustu, geceler dile geldi?
bir çift göz dedin,
ömrünü verdin de
karşılığında yalnızca
uzaktan bakmayı mı öğrendin?

sana uzaktan bakmak.
bre zalim kader.
insana cehennemi ateş diye değil,
dokunamamak diye gösterirmiş meğer.
bir sokağın ucunda adını duysam
elim ayağıma dolaşıyor hala.
demek ki insan,
unutmayı değil,
alışmayı öğreniyormuş yokluğa.

sen gel demedin diye
vaz mı geçecektim sandın?
ben ki bir selamın uğruna
şehirler çiğnemiş adamım.
bir bakışına dünya yakılır da
ben mi yanmayacağım?
varsın arsız desinler bana.
aşk dediğin biraz da
dilenci gururudur zaten.

meyhanede rakıya sordum seni,
kadeh bile boynunu eğdi.
dedim.
bu nasıl özlem?
dedi ki.
içtikçe çoğalan,
sustukça büyüyen şeydir.

ah be kadın.
sen bilmezsin.
bir adam bazen sevdi mi
ölmüyor da sürünüyor işte.
sabah oluyor, yaşamıyor.
gece oluyor, uyuyamıyor.
bir türkü geçiyor sokaktan,
içine oturuyor hançer gibi.

iyice arsızlaştı içimdeki yangın.
kapına gel dese aklım,
gururum yoldan çeviriyor.
ama gönül denilen it
ne söz dinliyor
ne de zincir tutuyor.

ben seni sevmeyi
ibadet sandım.
meğer günahmış.
her gece adını anarken
biraz daha eksildim kendimden.
bir insanın gözleri
bir memleketi nasıl sürgün eder
şimdi anlıyorum.

bak.
şu sigaranın dumanı gibi dağıldı ömrüm.
ne senden vazgeçebildim
ne de sana varabildim.
ikisinin ortasında
bir virane gibi kaldım.

şimdi herkes diyor ki.
boş ver.
sanki insan sevdiğini
cebindeki eski mendil gibi unutabiliyor.
bre gafiller.
aşk dediğin şey
aklın değil, yaranın işidir.

ve ey gönül.
bir gün onu görürsen
hiçbir şey olmamış gibi sus.
çünkü bazı sevdalar
kavuşmak için değil,
yanmak için gelir insanın başına.

kimi dua diye açtı elini,
kimi para diye eğdi boynunu.
ben yalnızca
sen diye baktım göğe.
ne elim kabul oldu,
ne de bu kahrolası yüreğim sustu.

✍️