Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

Amannn her neyse
Rızk vermiyor kimseye kimse
Böyle mi olurdu insan
Rızkı vereni bilse!

Ve çıkar gelir, sonbahar
Ey akıbeti gönlüme benzeyen güller.
Her şey eskirken
Zaman kendini yeniler..

baharı anlatmak istedim, güz güllerine
sonra dedim ki; ne gereği var
özünde saklıyken bahar...

tomurcukta bir ağacın düğünü, bahar
hazanın sarı renginde ölümü tadar
gül kurusunda dünü arayan bülbül
sahi bülbülün kalbi ne kadar?

ey duvarlar duvarlar
nemi bilir
gamı bilmez duvarlar

Gırtlağımı sıkıyor, eli dikenli gerçek
Ağzımda dilim varken sessiz kalmak ne mümkün
Ölümü hatırlatır, güzden kalma bir yaprak
Vakit saat gelince nefes almak ne mümkün

mümkünü yok sensiz, sensiz olmuyor
bir gün yüzüm gülse bir gün gülmüyor
yaradan biliyor kulu bilmiyor
imkansıza imkan arayıp durur

Aşk ile yoğrul ki tatlansın hayat
Keremde Aslıda naz şiir olsun
Maddeyi alt etsin sır dolu mana
Dilinden dökülen söz şiir olsun

umut fakiri gönlüm sensiz viran olurdu
uyku bilmez gözlerim geldiğini görürdü

görürdü bir zamanlar beklerdi gelişini
demek ki unutmamış umudun ölüşünü

Sen gittin, buza meyletti sular
Hiç bir şeye imrenmemiştim, suya imrendiğim kadar
Çünkü, nilüferi boynundan öper su
Hâlimi hiç sorma ey gül, efkarlıyım bu aralar.