Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

Henüz sana söylemedim
Seni nasıl sevdiğimi
Söylemem de bu gidişle.
Bu sevdayı sır eyledim kendime

Bir tutku ki sorma gitsin

döşüne vurduğum ellerim kurur
muhabbetsiz kaldı duvarda durur
avazım özlemim kalbime vurur
sazım ne söylesin dilim ne desin

üşüyorsa ellerin,diğeriyle ovuştur
başındaki telaşı,sabır ile buluştur
nefsindeki açlığı,inancınla savuştur
kibirlinin içine,binlerce şüphe düşsün...

bilsem ki;
dünyayı ısıtan güneş
ruhumu da ısıtacak
çıkar alırdım gökten...

geceye yükledim bütün vebali
yalnız bırakan o ellere sözüm
görmez oldu gözüm mah-ı cemali
ahraz akşamlara dillere sözüm

korkuyu öğretti serçe nefesi

olup bitenden bihaber karıncalar
karıncalar ki bölük bölük
istilaya hazır ordular

bir yanda yeniden doğum
öbür yanda vahşi bir ölüm

Dengemi bozuyor bir küçük zerre
Ayaza uğradı yüzümde kurre
Gelip çattı yine o sinsi Kasım
Güneş fersizleşir üşütür böyle

Kaptırmışken Kendimi bu dünya hevesine
Her şeyden vazgeç desem geçmezsin biliyorum
Ciğerlerim tutuşsa çıngı düşse sineme
Suyu da ateş sanar içmezsin biliyorum

Kilitle kapını
Sürgülensin pencereler
Gözün
Kulağın

ve; tahta bacaklı palyaço,tepeden bakıyor hepimize