Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

çıkmaz sokakta
karıncadan yol sorar
kaybolan ruhum

çimler üstünde
semaya durdu sular
Mevlevi gibi

kader
tabi tuttu
türlü sınavlara
kaybı kazancı yaşattı
bize...

bir kalp atımı mutluluk/tu
çalmak istediğim hayattan

ama
yine bulut sancısı tuttu gözlerimi
yorgun düştü duygularım ağlamaktan...

anlamış değilim
bu gidişin sebebini
şeytan kadar vefalı değil misin?
oysa şeytan hiç terk etmiyor beni

duyulmaz oldu artık,başakların tınısı
yorulan tarladan mı,tohumdan mı bilinmez
anlamını yitirdi,bende kalan yarısı
kırılan kalbimden mi,ruhumdan mı bilinmez

yüzümdeki izler
derinleşirken

ne gerek vardı bilmem ki
saate, takvime, yıla

karlı dağın zirvesinden gelen taş gibi sağlam
duvarlara örülmek/ ti kaderi adamların...


mevsimleri geçerken boyandım renkten renge
peşimi bırakmıyor dilsiz düşmanım gölge

insanın aşina olduğu şeyler vardır.uzun yıllar hasret kaldığım babamı un kokusunda mazot kokusunda aradım hiç bir zaman şen olmadı yetim yüreğim..sonrasında mı çok para çok mal...oğul kız eş her şeyi fazlası ile verdi var eden lakin çocukluğum ve babamdı ödenen bedel...
ah iflah olmayan yetim yüreğim ah

bir
sabah uyandığımda
kulaklarımın aşina olduğu ses sustu

geceyi birlikte geçirmişler/di
hüzünlüydü vedaları
günaydın dedim güle
duymadı bile

başı eğikti