Hakikati hep o eski kitaplarda aradım;
Bilginlerin sözlerini okudum.
Bir gün, ekmeğini teriyle kazanan
Sade insanlarda bir bilgelik gördüm.
Bana en büyük dersi onların sesi verdi.
Bir zaman güzelliğin peşinden koştum.
Bir yüzün, bir sesin, bir tebessümün
İnsanı sonsuza dek mutlu edeceğini sandım.
Fakat zaman bana öğretti ki fani olan
Ruhunun sonsuz arzusunu doyurmuyordu.
O vakit anladım:
İnsan, Tanrı'yı gözleriyle göremez;
Ama doğrulukla yaşadığı her gün,
O'na biraz daha yaklaşır.
Ve şimdi geriye baktığımda,
"Gördüm." demeye cesaret edemiyorum.
Çünkü hakikat, sahip olunan bir bilgi değil;
Ömür boyunca yürünmesi gereken bir yol
İnsan, sonunda ancak şunu söyleyebilir:
Aradım... ve ararken kendimi değiştirdim.
Kayıt Tarihi : 28.06.2026 13:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!