Arayan da Aranan da Aynıymış

Yıllarca bir kapı aradım.
Dağların ardında sandım onu,
uzak şehirlerin sisinde,
henüz yaşanmamış günlerin içinde.

Yürüdüm.
Her vardığım yerde başka bir ufuk açıldı önüme.
Her cevap, kendisinden daha büyük bir soruya dönüştü.
Susuzluğunu denizde gidermeye çalışan bir nehir gibi kendimi aramaya devam ettim.

Bir gün fark ettim;
Kendi kuyruğunu takip eden bir yıldız gibi yıllarca kendi etrafımda dönmüşüm.
Göğe bakarken gözlerimi,
yola bakarken ayaklarımı unutmuşum.

İnsan tuhaf bir bilmecedir.
Kendi yüzünü görmek isteyen bir göz gibi,
kendine ulaşmak ister ama kendisi araya girer.
Bir bıçağın kendi ağzını kesememesi gibi,
bir terazinin kendini tartamaması gibi,
ben de yıllarca beni arayanın kim olduğunu sormamışım.

Meğer bütün yolculuk,
okyanusu arayan bir damlanın hikâyesiymiş.
Damla, kendini küçük sanırken ağlamış.
Rüzgârlara karışmış,
taşlara çarpmış,
bulutlara sürüklenmiş.
Sonunda denize vardığında ise
aradığı şeyin içine girmemiş.
Zaten hep onun içindeymiş.

İnsan bazen kendini bulmaz.
Kendini ayrı sanmaktan vazgeçer.
Çünkü gölge güneşi bulmaz.
Güneş döndüğünde gölgenin nereden doğduğunu anlar.
Dalga denize ulaşmaz.
Kabardığı şeyin denizin kendisi olduğunu fark eder.
Kıvılcım ateşi aramaz.
Bir an gelir, yanışının ateşten başka bir şey olmadığını görür.

Yıllardır çaldığım bütün kapılar aynı evin kapılarıymış.
Bütün yollar aynı merkezin çevresinde dönüyormuş.
Ve bütün arayışlar,
kendi üzerine kapanan bir çember gibi
başladığı yere değil,
başladığı yerin hakikatine varıyormuş.

Meğersem
aradığım şey benden uzakta değilmiş.
Uzak olan, onu arayan benlikmiş.
Ve o benlik çekilince
geriye yalnızca göğün yıldızı aramadığı,
ırmağın denizi özlemediği,
ateşin sıcaklığını sorgulamadığı bir açıklık kalmış
Çünkü sonunda gördüm ki;
arayan da aranan da aynıymış.
Yol da yolcu da.
Soru da cevap da.
Ve bütün bu uzun hikâye,
bir aynanın kendine dönmesinden ibaretmiş.
S.GÖL