Arafta nefessiz kalan sevda

Arafat'a nefessiz kalan sevda

Kafam karmakarışık…
Bir yanım sen,
bir yanım ben;
ikimizin arasında
adı konmamış bir uçurum.

Sana “sevda” desem,
dilim yetmiyor anlatmaya;
“hasret” desem,
eksik kalıyor içimdeki yangın.

Sanki seni sevmek,
varlığıyla yokluğunun
aynı kalpte savaştığı bir Araf.
Olmayacak bir sevdaya
hayal kuruyorum yine de.

Sonu olmayan bir yolun
başına adını yazıyorum.
Belki hiç gerçekleşmeyecek,
belki yarım kalacak…

Ama insan bazen
gerçeği değil,
gerçekleşmeyeceğini bile bile
kurduğu hayali seviyor.

Sensizlik…
Ölüm desen ölüm değil,
yaşamak desen nefes alamamak.
Kalbim atıyor ama
hayat dediğin şey
içimde çoktan susmuş.

Sen yoksun diye
geceler uzamıyor aslında;
ben seni bekledikçe
zaman kendini unutuyor.
Bir yanım
“Git artık,” diyor.
Öteki yanım
adını duyunca
bütün gururunu yere bırakıyor.

ben
iki uçurumun arasında
sana düşmekten korkmadan
seni sevmekten vazgeçemeden
Araf’ta kalıyorum.
Ne sana kavuşabiliyorum
ne senden kopabiliyorum.

Ne “biz” olabiliyoruz
ne de birbirimize
tam anlamıyla yabancı…
Belki bizim hikâyemiz
tam da bu yüzden yarım:

Sen benim olamayacak kadar uzak,
ben senden vazgeçemeyecek kadar sana yakın.
Belki de insan
en çok kavuşamayacağını seviyor;
kavuşmak biter,
ama imkânsızlık
ömür boyu kanayan bir yara gibi
kalıyor insanın içinde.

Ben seni
bir gün gelir diye değil,
gelmeyeceğini bile bile sevdim.
Her ihtimali tükettim içimde,
ama senden vazgeçmeye
bir ihtimal bile bulamadım.
Şimdi önümde sen yoksun,
ardımda senden başka bir şey yok.

Nereye dönsem
aynı boşluk,
hangi yola gitsem
aynı özlem…
Kafam karmakarışık,
kalbim senden yana,
aklım kendimden yana.

ben
ikisi arasında parçalanırken
Kocaman boşluk,
Kimi sevdalar kavuşmak için değil,
insanın içinde bir ömür taşımak içinmiş.
Sen benim
olmayacak duam,
yarım kalmış hayalim,
susarken bile adını söyleyen
en derin yerimsin.

Ne sana “gel” diyebiliyorum,
ne kendime “unut”…
seninle
bir hayat kuramadım belki;
ama sensiz de
hayat dediğin şeye
bir türlü başlayamadım.

İşte şimdi
Araf’ın tam ortasında
son kez sana bakıyorum.
Eğer bir gün
yollarımız yeniden kesişirse
bana neden sustuğumu sorma.

ben
seni sustuğum yerde bile sevdim.
Sen benim yarım kalan hikâyem değilsin;
tamamlanamayacağını bile bile
son cümlesini yazmaya kıyamadığım
en güzel yaramsın.

— GeceGözlü